Droge bladeren

Een afscheid op de muur, twee woorden,
op een dag kom ik terug, bittere woede.
Je bent niet trouw aan de rede... maar aan de ziel...
Een middag jij en ik, lijf aan lijf... omarmd denk ik aan jou... ik ben bang...
ik verlies met moeite mijn hart, ik lieg niet!
Ik heb gewacht op het perron van jouw ogen
en mijn stem breekt in tweeën, er is geen terugkeer...
dit verdrietige regen valt in mij... het regent herfst...
En hij vliegt naar het noorden en zoekt zijn ster
en hij droomt dat hij haar bereikt en met haar sterft...
*Droge bladeren die ik trap
vertellen me mijn eenzaamheid.
De stilte komt en gaat,
bracht geluiden van de stad.
Drink de winden,
winden voor haar... die nooit meer terugkomt....