Soledad

Eenzaamheid

Soledad

Ik wil niet dat iemand tegen me zegtYo no quiero que nadie a mí me diga
Dat je me al je zoete levenQue de tu dulce vida
Van me hebt afgenomenVos ya me has arrancado
Mijn hart vraagt om een leugenMi corazón una mentira pide
Om te wachten op jouw onmogelijke oproepPara esperar tu imposible llamado
Ik wil niet dat iemand zich voorsteltYo no quiero que nadie se imagine
Hoe bitter en diep mijn eeuwige eenzaamheid isCómo es de amarga y honda mi eterna soledad
De nachten verstrijken, de secondewijzer beweegtPasa las noches, el minutero mueve
De nachtmerrie van zijn trage tik-takLa pesadilla de su lento tic-tac

In de pijnlijke schaduw van mijn kamer, terwijl ik wachtEn la doliente sombra de mi cuarto, al esperar
Op stappen die misschien niet terugkomenSus pasos que quizás no volverán
Soms lijkt het alsof ze hun gang stoppenA veces me parece que ellos detienen su andar
Zonder zich daarna te durven tonenSin atreverse luego a entrar
Maar er is niemand en zij komt nietPero no hay nadie y ella no viene
Het is een spook dat mijn illusie creëertEs un fantasma que crea mi ilusión
En als het vervaagt, laat het zijn visie achterY que al desvanecerse va dejando su visión
As in mijn hartCenizas en mi corazón

In de zilveren bol van de klokEn la plateada esfera del reloj
Weigeren de uren die sterven om voorbij te gaanLas horas que agonizan se niegan a pasar
Er is een optocht van vreemde figurenHay un desfile de extrañas figuras
Die me met een spottende blik aankijkenQue me contemplan con burlón mirar
Het is een eindeloze karavaanEs una caravana interminable
Die met zijn spookachtige grijns in de vergetelheid zinktQue se hunde en el olvido con su mueca espectral
Je mond gaat met haar, die van mij wasSe va con ella tu boca que era mía
Alleen de angst van mijn pijn blijft overSolo me queda la angustia de mi mal