Mis Flores Negras

Mijn Zwarte Bloemen

Mis Flores Negras

Hé, onder de ruïnes van mijn passiesOye, bajo las ruinas de mis pasiones
In de diepte van deze ziel die je niet meer verblijdtEn el fondo de esta alma que ya no alegras
Tussen stof van dromen en illusiesEntre polvo de ensueños y de ilusiones
Bloeien verdoofd mijn zwarte bloemenBrotan entumecidas mis flores negras

Zij zijn mijn pijnen, knoppen gemaaktEllas son mis dolores capullos hechos
Met intense zorgen uit mijn ingewandenCon intensos pesares de mis entrañas
Ze begraven hun wortels, zoals de varensSepultan sus raíces, cual los helechos
In de vochtige scheuren van de bergenEn las húmedas grietas de las montañas

Zij zijn jouw afwijzingen en jouw straffenEllas son tus desdenes y tus rigores
Zij zijn jouw perfidies en jouw omwegenEllas son tus perfidias y tus desvíos
Met jouw vibrerende en brandende kussenCon tus besos vibrantes y abrasadores
In versierde, zwarte en koude bloemblaadjesEn pétalos ornados, negros y fríos

Zij zijn de herinneringen aan die urenEllas son los recuerdos de aquellas horas
Waarin, gevangen in mijn armen, je in slaap vielEn que, presa en mis brazos, te adormecías
Terwijl ik zuchtte om de ochtendenMientras yo suspiraba por las auroras
Van jouw ogen, ochtenden die niet van mij warenDe tus ojos, auroras que no eran mías

Zij zijn mijn kreten en mijn verwijtenEllas son mis gemidos y mis reproches
Verborgen in deze ziel die je niet meer verblijdtOcultos en esta alma que ya no alegras
Daarom zijn ze zo zwart als de nachtenSon por eso tan negras como las noches
In de ijzige polen, mijn zwarte bloemenEn los gélidos polos, mis flores negras

Bewaar dus dit treurige, zwakke boeketGuarda pues este triste débil manojo
Dat ik je aanbied van die sombere bloemenQue te ofrezco de aquellas flores sombrías
Bewaar het, vrees niet: Het is een afvalGuárdalo, nada temas: Es un despojo
Van de tuin van mijn diepe melancholieDel jardín de mis hondas melancolías