Palomita Blanca

Witte Duif

Palomita Blanca

Haar afwezigheid gaf me verdriet, en soms is haar herinnering een goedSu ausencia esta congoja me dio, y a veces su recuerdo es un bien
Die snel verdrinkt in pijn, en niets troost meQue pronto se me ahoga en dolor, y nada me consuela
Om steeds verder weg te gaan zonder haar te zienDe ir siempre más lejos de verme sin ella
Mijn stappen gaan vooruit en achteruit het hartMi paso va adelante y atrás el corazón
De koers die me zo wreed van haar wegneemt, steelt haar liefdevolle aanrakingenEl rumbo que me aleja tan cruel, me roba sus caricias de amor
En alleen de gedachte ziet haar, hoort haar betoverdY solo el pensamiento la ve, la escucha embelesado
Kust haar vol verlangen, voelt haar aan mijn zijdeLa besa con ansias, la siente a mi lado
En zo ga ik, dromend, steeds verder wegY voy, así soñando, más lejos cada vez

Witte duif die voorbij vliegt naar het huisje waar mijn liefde isBlanca palomita que pasás volando rumbo a la casita donde está mi amor
Witte duif, voor de treurige afwezigheid ben je als een herinneringsbriefPalomita blanca, para el triste ausente sos como una carta de recordación
Als je haar ziet, degene die ik aanbid, zonder te zeggen dat ik huil, geef haar een hintSi la ves a la que adoro, sin decir que lloro, dale alguna idea
Over hoe bitter het is om zonder haar te leven, hoe het is om haar warme liefde te verliezenDe lo muy amargo que es vivir sin ella, que es perder su amante calor
Ga verder, paarden van mijn troep, want we zijn een wolk van een zwervende windSigan adelante, pingos de mi tropa, que de un viento errante somos nubarrón
En in een kwaad van afwezigheid gaat ons leven altijd naar de plek waar we afscheid nemenY en un mal de ausencia se nos va la vida siempre a la querencia dándole el adiós
Witte duif! Vlieg dag en nacht van mijn nest op zoek¡Palomita blanca! Vuela noche y día de mi nido en busca
En schrijf in de lucht met een rustige vlucht: Vergeet nooit, denk alleen aan jouY escribí en el cielo con sereno vuelo: No te olvida nunca, solo piensa en vos

Diegene die nooit zijn geliefde op afstand heeft gelaten, weet niet de pijnNo sabe aquel que nunca dejó su amada a la distancia, el pesar
Die de ziel een harde straffen oplegt, die komt van dichtbijQue al alma impone un duro rigor, que viene de ladero
Die af en toe haar naam noemt terwijl hij het pad meetQue a ratos la nombra midiendo el sendero
Kijkend daar in de schaduw naar de plaatsen die hij heeft achtergelatenMirando allá en la sombra los pagos que dejó
Ik heb haar tussen mijn armen zien huilen, ik heb haar gezien toen ik me omdraaide om te vertrekkenLa he visto entre mis brazos llorar la he visto al darme vuelta al partir
Haar warme zakdoek zwaaien, en dan steeds kleiner wordenSu tibio pañuelito agitar, y luego irse achicando
Haar verre beeld, en in mijn ziel vergrootSu imagen lejana, y en mi alma agrandado
Haar charme, en dit verdriet om haar niet meer te hebben.Su encanto, y esta pena de no tenerla más