Beforratlan sebek

Onverhulde wonden

Beforratlan sebek

Het leven is vol littekens, die altijd genezen, manLife guess is scars, will always heal man

Ayo, mijn littekens zijn zichtbaar, en deze emotionele barsAyo, my scars are showin, and these bars of emotion
Maar ik heb me gerealiseerd dat dit deel is van groeienBut I've come to realize that this is part of growing
Kinderen van Afstand - Onverhulde wondenChildren of Distance - Beforratlan sebek
Ik heb fouten gemaakt, maar deze misstappen leren me altijdI've done wrong but these mistakes will always teach me
Om mijn hoofd rechtop te houden, en de beste weg te vindenTo keep my head straight, and find the best way
Om goed te blijven leven terwijl ik de dode weg loslaatTo keep living good while a release the dead way
Die me naar beneden haalt, verdrinkt in verdriet,That brings me down, drowning and sorrow,
Elke dag is een zegen, dus tel ik de dagen die komenEverydays are blessin so I'm counting tomorrows
Want de volgende dag kan het antwoord brengen'Cause the next day can bring the answer
De toekomst betekent dat ik niet achteruit leefThe future means I'm not living backwards
Pijn blijft niet, mijn lijden is optioneelPain isn't stay in my suffering is optional
Het leven is zwaar, we worstelen door obstakelsLife is hard, we strugglin through obstacles
Dus wat was er? Hier en denk na over mijn leven, mijn redenen om te rijmenSo was in? here and think about my life my reasons to rhyme
En de gedachten die ik geef aan geluid,And the thoughts that I give to sound,
Onverhulde wondenBeforratlan sebek
Het zal me echt maken, hoewel het me langer zal kostenIt'll make me real, tho' It'll take me longer

Kinderen van Afstand - Onverhulde wonden lyricsChildren of Distance - Beforratlan sebek lyrics
Mijn hart wordt samengedrukt als ik naar het verleden kijk,A szívemet nyomja mikor a múltba nézek,
Mijn tranen vallen, terwijl ik op mijn kussen leunKönnyeim hullnak, a párnára borulva
Ik huil terwijl ik een eindeloos boek doorblader.Sírok egy végtelen könyvet lapozva.
Onverhulde wondenBeforratlan sebek
Langzaam vervagen de beelden,Szépen lassan eltűnnek a képek,
Mijn wonden blijven, open voor de wereld,Sebeim maradnak, nyitva a világnak,
Een voorbeeld stellend, een barrière opwerpend voor de foutenPéldát mutatva, gátat szabva a hibáknak

Een traan stroomt over mijn gezicht als ik naast mijn bed kniel,Könnycsepp fut az arcomon mikor az ágyam mellé térdelek,
Heer, waarom begrijp ik je niet? Zeg, waarom zeg je niet dat het je spijt?Uram miért nem értelek? Mond, meg miért nem mondod azt hogy ég veled?
Ik hoop oprecht dat ik het mis heb, maar je kijkt niet naar me,Őszintén remélem, tévedek, de rám tekintetedet nem veted,
Kinderen van AfstandChildren of Distance
Mijn stem is gevallen, al stijgt het met de mist naar de lucht,Lehullt az eső hangom már a köddel száll az égig,
De zonnestraal schittert tussen de wolken vanwege mijn pijn.A napsugár a felhők között fájdalmam híre miatt fénylik.
Ik verlang niet naar het goede, ik verlang niet naar lofwoordenNem vágyom a jóra nem vágyok dicsőítő szóra
Ik heb nooit iets van de hemel gevraagd, die tijd is nog niet gekomenSoha nem kértem semmit az égtől még nem jött el az az óra
Ik ben gewoon een teleurgestelde jongen die uit het niets is gekomen,Csak egy csalódott srác vagyok ki a semmi közepéről érkezett,
Die pijn voelt als ze roepen dat het je spijt.Kinek fáj ha szíven döfik, mikor azt ordítják hogy ég veled.
Mijn hart bloedt als ik aan het pijnlijke verleden denk,Vérzik a szívem, mikor a fájó múltra gondolok,
Je had gelijk, je wist dat ik ooit naar het kwaad zou draaien.Igazad volt te tudtad egyszer majd a gonosz felé fordulok.
Soms trilde je lichaam, maar ik hield altijd je hand vast,Néha tested megremegett de én mindig megfogtam kezedet,
In je twee ogen zag ik mezelf, die vergat over het slechte.Két szemedbe nézve magamat láttam, ki a rosszról megfeledkezett.
De pijnlijke slechte tijden zijn voorbij, maar de littekens blijven,Elmúltak a fájó rossz idők de a hegek megmaradtak,
Ze blijven, totdat ze me onder de grond stoppen.Maradnak is, míg a föld alá nem raknak.

De jaren zijn langzaam verstreken, en nu flitsen beelden voorbijLassan elteltek az évek, és most bevillannak képek
Ik weet niet wat ik nog kan doen, ik weet niet wat ik voelNem tudom, mit tehetnék még nem tudom mit érzek
Ik heb je soms gekwetst, maar geloof me, ik betreur het nog steedsVolt, hogy megbántottalak, de hidd el azóta is bánom
Voor mij was jij het meisje op wie ik altijd moest wachtenNekem te voltál a lány akire örökké kell várnom
Geloof me, het spijt me, ik weet dat je niet meer van me kunt houdenHidd el nekem, sajnálom, tudom, nem tudsz többé szeretni
Nu moet ik een nieuwe weg zoeken, en samen met jou vergetenMost egy új utat kell keresni, és veled együtt feledni
Kinderen van Afstand - Onverhulde wondenChildren of Distance - Beforratlan sebek
En ik zal elke regel betreuren, zolang ik leefÉs bánni fogok minden sort, ameddig csak élek
Want je was belangrijk voor me, ik voel, misschien meer dan een vriendMert fontos voltál nekem érzem, talán több mint barát
En zo probeer ik nu de sterke muur van je hart te doorbrekenS így próbálom most megdönteni szíved erős falát
Simpelweg om vergeving te vragen, en eindelijk ook eens tot rust te komenCsak, hogy megbocsásson, s végre én is megnyugodjak egyszer
Want de wond is niet geheeld, maar misschien kan ik het hiermee verlichtenMert nem forrt be a seb, de talán enyhíthetem ezzel
Want hoewel we er niet over praten, is het gebeurd, we weten hetMert bár nem beszélünk róla de megtörtént mi tudjuk
We zijn gewoon twee bekenden die nog een gezamenlijke verleden hebbenCsak két ismerős vagyunk kiknek volt még közös múltjuk
Maar zal er een toekomst zijn? Daarop wacht ik jouw antwoordDe vajon lesz e jövőnk, erre tőled várok választ
Maar zeg nog niets als het twijfels oproeptDe ne is mondj még semmit ha az kételyeket támaszt

Ik herinner me die versleten bank, je zat onder de schaduwrijke bomenEmlékszem arra a kopottas padra, az árnyas fák alatt ültél
Als een engel leek je zo onschuldig en gebroken,Mint egy angyal olyan ártatlannak és szárnyaszegettnek tűntél,
Ik herinner me je woorden, en toen je mijn hand vasthield,Emlékszem szavadra, és amikor megfogtad kezem,
Een tinteling stroomde door mijn lichaam, ik wist dat dit mijn lot zou zijn.Bizsergető érzés járta át testem, tudtam ez lesz a végzetem.
Als ik één wens kon doen, zou jij het zijn, stralende nachtHa egyet kívánhatnék az Te lennél tündöklő éjszakám
Mijn heldere dag, mijn zoete engel, kijk vandaag van boven op me neerFényes nappalom, édes angyalom a felhők fölül nézz ma rám
Werp je blik op me en omhul me met je vleugels,Vesd le rám tekinteted és borítsd rám a szárnyaid,
Zoals ik jou ooit bedekte en je verlangens vervulde.Miként egykor én takartalak be és teljesítettem vágyaid.
Kinderen van AfstandChildren of Distance
En nu valt de regen zoals mijn tranen vielen toen we uit elkaar gingen.Most pedig úgy hullik az eső ahogy a könnyem hullt mikor szétváltunk.
Ik wist ook heel goed dat niets voor altijd blijftTudtam én is nagyon jól hogy semmi sem tart örökké
Want jij was de enige die om me gafPedig Te voltál az egyetlen, aki velem törődtél
Ik bibber, ik rill, de koude hand van de dood streelt me,Fázom, vacogok, a halál hideg arca simogat,
Het is niet de zomerse regen die ons met bloemblaadjes bedekt,Nem a nyári virág eső, ami ránk dobálta a szirmokat,
Nu bedekt een bloem je graf, en ik sta hier in de regenMost virág borítja sírodat, előtte itt állok az esőben
Ik hoor je stem, die me roept, ik heb mijn angsten overwonnen.Hallom a hangod, ahogy hívogat, a félelmeim legyőztem.
Die lijden dat ik leef, zonder jou besta ik, maar waarvoor?Az a szenvedés hogy élek, nélküled létezem de minek,
De liefde die ik voor jou voel, zou ik nooit aan iemand anders geven.Irántad érzett szerelmem soha nem adnám oda senkinek.
Maar er zijn al veel mooie dingen weggestroomd in de versleten, vlekkerige zakken van de tijdDe már kifolyt sok szép dolog az idő rongyos, foltos zsebein
En de onafgemaakte draden genezen mijn onverhulde wonden.És az elvarratlan szálak nem gyógyítják beforratlan sebeim.