Rotterdam

Rotterdam

Ik maakte een wandeling in Rotterdam, denkend aan haar trein.Took a walk in Rotterdam, thinking about her train.
Langs de oevers van herinneringen, de getijden weg houdend.All along the banls of memory, holding tide away.
En op elke hoek kon ik bijna haar geluid horen.And on the end of every corner i could almost hear her sound.
De tijd ging voorbij in extase, wandelend naast de muren.Time went by in ecstasy, walking next to walls.
En de kleur van het water, was de rails waarop ze zat.And the color of the water, was the rails that she was on.
En toen de fluiten ver weg klonken, voelde ik dat ze het op de een of andere manier wist.And when the whistles blew far away, i felt she knew somehow.

Want de trein rammelt vaak, van de rails die trillen.For the train often rattles, from the rails shaking ground.
Ik sluit mijn ogen en hoor haar bijna nu.I close my eyes and almost hear her now.

Ik maakte een wandeling in Rotterdam, ontwijkend spaken en wielen.Took a walk in Rotterdam, dodging spoke and wheel.
En een paar onvoorspelbare reizigers, behendig of gek.And a few unnerving riders, agile or insane.
En de rest, slachtoffers van mode, heer, we zijn allemaal schuldig.And the rest, victims of fashion, lord we're all to blame.
Vond een barkruk voor mezelf, en iets met ijs.Found myself a bar stool, and something on the rocks.
Ik droomde dat ik de zon kon berijden, westwaarts terwijl hij onderging.I was dreaming I could ride the sun, westward as it dropped.
En haar op het station vinden, gracieus een stop rollend.And find her at the station, gracefully rolling a stop.

Want de trein rammelt vaak, van de rails die trillen.For the train often rattles, from the rails shaking ground.
Ik sluit mijn ogen en zie haar westwaarts gaan.I close my eyes and see her westward bound.

Nou, ik laat mijn gedachten dwalen, over liefde op de rails.Well i'll keep that mind a wandering, of love on the rails.
Langzaam rollende dagen, staal duwt naar huis.Slow rolling days, steel pushing home.
Mijl na mijl voorbij in een oogwenk...Mile over miles gone in the blink of an eye...

Want de trein rammelt vaak, van de rails die trillen.For the train often rattles, from the rails shaking ground.
Ik sluit mijn ogen en zie haar westwaarts gaan.I close my eyes and see her westward bound.