Os Solitarios

De Eenzamen

Os Solitarios

Op de koude vlakte blijf ik? in stilte;Na fria planície me quedo? em silêncio;
Een doffe zon zakt naar het westen.Um sol mortiço vai descendo a ocidente.
Bleek verschijnt de maan aan de hemel.Pálida, a lua assoma ao firmamento.
In schimmels verspreidt de dauw zich over de aarde.Em fungos se expande a terra orvalhada.

In de ruige velden, onder de heteNos campos hirtos, sob o Verão quente
En vluchtige zomer, verbergt zich de eeuwige kou:E fugaz, esconde-se o gelo eterno:
Het is de winter in een zomerfarce.É o Inverno numa farsa de Verão.

Je hoort nog steeds de belletjes rinkelen,Ainda se ouvem os chocalhos tilintar,
Je ziet nog steeds het onregelmatige pad,Ainda? se avista o trilho irregular,
De wagen, die is niet meer te zien.A carroça, essa, deixou de se ver.

Ja, alles gaat voorbij, verdwijnt...Sim, tudo passa, desaparece...
En hoewel het tederheid oproept,E, embora inspire ternura,
Is het weinige dat overblijftO pouco que ficou
Niet genoeg om van te leven.Não chega para viver