Beneath The Surface

Onder De Oppervlakte

Beneath The Surface

Is er ooit echt een goed moment?Is there ever really a right time?
Je had me doen gelovenYou had led me to believe
Dat je ooit voor me zou zijn.Someday you'd be there for me.

Toen de sterren boven uitgelijnd waren,When the stars above aligned,
Toen je niet zo in beslag genomen was...When you weren't so consumed...
Ik bleef zoeken naar de aanwijzingen.I kept looking for the clues.

Dus wachtte ik in de schaduwen van mijn hartSo I waited in the shadows of my heart
En toch was de tijd nooit goed.And still the time was never right.

Totdat op een dag ik stopte met gevenUntil one day I stopped caring
En begon te vergeten waarom ik zo dichtbij wilde zijn.And began to forget why I longed to be so close.
En ik verdween in de duisternisAnd I disappeared into the darkness
En de duisternis werd pijnAnd the darkness turned to pain
En ging nooit meer wegAnd never went away
Totdat alles wat overbleefUntil all that remained
Diep begraven was onder de oppervlakte.Was buried deep beneath the surface.

Een schim van wat het had kunnen zijn.A shell of what things could have been.
Vermoeide botten onder een sluierTired bones beneath a veil
Van beschermde geheimen, zo teerOf guarded secrets all to frail
Jammer om te denken dat ik nooit wistSad to think I never knew
Dat jij zocht naar de woorden,You were searching for the words,
Voor het moment om tevoorschijn te komen.For the moment to emerge.

Toch kwam het moment nooit.Yet, the moment never came.
Je kon mijn kwetsbare ik niet riskeren.You couldn't risk my fragile frame.

Totdat op een dag je stopte met gevenUntil one day you stopped caring
En begon te vergeten waarom je zo dichtbij wilde zijn.And began to forget why you tried to be so close.
En je verdween in de duisternisAnd you disappeared into the darkness
En de duisternis werd pijnAnd the darkness turned to pain
En ging nooit meer wegAnd never went away
Totdat alles wat overbleefUntil all that remained
Diep begraven was onder de oppervlakte.Was buried deep beneath the surface.

Ik zou schreeuwen om gehoord te worden,I would scream just to be heard,
Alsof ik naar de sterren schreeuwde.As if yelling at the stars.
Ik bloedde gewoon om te voelen.I was bleeding just to feel.

Je zou nooit een woord zeggen.You would never say a word.
Hield me in het donker aan het reiken.Kept me reaching in the dark.
Altijd iets om te verbergen.Always something to conceal.

Totdat op een dag ik stopte met gevenUntil one day I stopped caring
En begon te vergeten waarom ik zo dichtbij wilde zijn.And began to forget why I longed to be so close.
En ik verdween in de duisternisAnd I disappeared into the darkness
En de duisternis werd pijnAnd the darkness turned to pain
En ging nooit meer wegAnd never went away
Totdat alles wat overbleefUntil all that remained
Diep begraven was onder de oppervlakte.Was buried deep beneath the surface.

Onder de oppervlakte.Beneath the surface.