Flores del Pasado

Bloemen uit het Verleden

Flores del Pasado

Met mijn liefde gaf ik je, vrouw van mijn liederenCon mi amor te di, mujer de mis cantares
De grootste genegenheid die ik ooit heb gevoeldEl más grande cariño que yo he sentido
En ik roep altijd de herinnering aan jouw vergeten opY evoco siempre el recuerdo de tu olvido
In het sombere woestijnland van mijn verdrietEn el erial sombrío de mis pesares

Met mijn liefde gaf ik je, vrouw van mijn liederenCon mi amor te di, mujer de mis cantares
De grootste genegenheid die ik ooit heb gevoeldEl más grande cariño que yo he sentido
En ik roep altijd de herinnering aan jouw vergeten opY evoco siempre el recuerdo de tu olvido
In het sombere woestijnland van mijn verdrietEn el erial sombrío de mis pesares

Je beloofde me te houden met dolle verlangensMe prometiste amar con ansia loca
En je zwoer me wat je niet voeldeY me juraste lo que no sentiste
Ver weg van jouw blikken, leef ik treurigLejos de tus miradas, vivo triste
Altijd wachtend op kussen van jouw lippenEsperando siempre besos de tu boca

Van jouw lippen was de kelk van schoonheidDe tu boca fue el cáliz de belleza
Waaruit ik de nectar van een gefingeerde liefde schonkDonde escanciaba el néctar de un amor fingido
Probeer me je onbegrepen genegenheid niet te gevenNo intentes darme tu cariño incomprendido
Noch mijn liefde te verzachten, noch mijn verdrietNi mitigar mi amor, ni mi tristeza

En ik kwam je zo ver te waarderen, geobsedeerdY te llegué a querer, obsesionado
Door de droefheid van jouw groene ogenPor la tristeza de tus ojos verdes
Morgen, wanneer je me al herinnertMañana, cuando ya mi me recuerdes
Zal ik zijn als die bloemen uit het verledenYo seré como esas flores del pasado