Oude Zee

Ik verliet de steppe
moe en verward;
gras van de angst
zijn er geen andere werelden
maar er zijn wel andere ogen,
rustige wateren,
daarin te ankeren.
Oude zee, wilde moeder,
van onzekere beschutting die de olijfboom wiegt.
Mijn ziel huilt, verward en treurig;
blauwe ogen waarin ik vergaan kan.
Ik heb je zo gemist,
klein en vluchtig vaderland;
dat wanneer de wrede noordenwind komt,
het huis in jouw haven niet dooft.
Oude zee, wilde moeder,
op jouw kusten zal ik knielend bidden.
Absurd land dat me absurd maakte,
nostalgie naar een blauwe toekomst waarin ik kan ankeren.
Verdrietig en moe, met de oude vrienden
de wijn en het gezang;
zolang er een olijfboom in de olijfgaard staat
en een Latijnse zeil op de zee.
Vergeten oude goden,
houd ons vrij van alle kwaad.
Oude zee, wilde god
van de eik en de grijze olijfgaard.