Solsagan

Zonens Saga

Solsagan

Ze stond aan de voet van een donkere rotsHon stod vid foten av en häll så mörk
Geverfd, gekalkt en koudMålad kalkad och kall
Ze trok een lijnHon drog ett streck
Met een schokkende armMed en ryckande arm
Over de rand van de hemelÖver himmelens rand
Naar de heetste diepteNer till hetaste djup

Ze stond op het blauwste ijsHon stod på isens blåaste vidd
Geverfd, gekalkt en koudMålad kalkad och kall
Ze graveerde haar teken, haar runeHon ristade sitt tecken, sin runa
Met een schokkende armMed en ryckande arm
Rond de stromen van het water een ringRunt vattnens flöden en ring
Zeewezens en damp stegen toen opHavsbestar och ånga då steg

Zonens Saga!Solsagan!

Ze tilde op boven de lucht en ruimteHon lyfte upp över sky och rymd
Geverfd, gekalkt en warmMålad kalkad och varm
Uit de diepte van de rots steeg een vlam opUr klippans djup en låga då steg
Uit haar heup, een storm van vuurUr hennes höfte, en storm av eld

Zonens Saga!Solsagan!

Ze tilde op boven de lucht en ruimteHon lyfte upp över sky och rymd
Geverfd, gekalkt en warmMålad kalkad och varm
Uit de diepte van de rots steeg een vlam opUr klippors djup en låga då steg
Uit haar heup, een storm van vuurUr hennes höfte, en storm av eld
Een licht werd ze door de kracht van de vlamEtt ljus hon blev av lågans makt
Alleen op de troon van de ruimteEnsam på rymdens tron
In al haar prachtI all sin prakt

Ze graveerde haar teken, haar runeHon ristade sitt tecken, sin runa
Met een schokkende armMed en ryckande arm
Rond de stromen van het water een ringRunt vattnens flöden en ring
Zeewezens en damp stegen toen opHavsbestar och ånga då steg