Desde La Trinchera

Vanaf de Loopgraven

Desde La Trinchera

Hij was negentien jaarÉl tenía diecinueve años
Zij zestien, en ze hielden van elkaarElla dieciséis, y ambos se querían
Maar op een dag namen ze hem meePero un día a él se lo llevaron
Ze besloten dat hun liefde zou eindigenDecidieron que su amor terminarían

Ze namen hem mee om te vechten, met echte kogelsLo llevaron a jugar, con metrallas de verdad
En zij weet niet, dat hij niet terug zal komenY ella no sabe, que él no volverá

Vanaf de loopgraven schrijf ik je (uoh)Desde la trinchera yo te escribo (uoh)
Tussen de ellende en de kou (uoh)Entre la miseria y entre el frío (uoh)
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wachtNo sería justo amor, que me esperes otra vez
Vergeet me, vergeet meOlvídame, olvídame

Hij rust op een mijnenveld, uohÉl descansa en un campo minado, uoh
Er is gras gegroeid tussen zijn handenHa crecido hierba por entre sus manos

Zij wacht op het perron, op de eerste treinElla espera en el andén, a que llegue el primer tren
Maar ze weet niet, dat hij niet terug zal komenPero no sabe, que él no volverá

Vanaf de loopgraven schrijf ik je (uoh)Desde la trinchera yo te escribo (uoh)
Tussen de ellende en de kouEntre la miseria y entre el frío
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wachtNo sería justo amor, que me esperes otra vez
Vergeet meOlvídame

Vanaf de loopgraven schrijf ik jeDesde la trinchera yo te escribo
Tussen de ellende en de kouEntre la miseria y entre el frío
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wachtNo sería justo amor, que me esperes otra vez
Vergeet me, vergeet meOlvídame, olvídame

Vanaf de loopgraven schrijf ik je (uoh)Desde la trinchera yo te escribo (uoh)
Tussen de ellende en de kouEntre la miseria y entre el frío
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wachtNo sería justo amor, que me esperes otra vez
Vergeet me, vergeet meOlvídame, olvídame

Vanaf de loopgraven schrijf ik jeDesde la trinchera yo te escribo