Abendrot

Avondrood

Abendrot

Still lig ik in verwelkte bladeren,Still lieg ich in welken Blättern,
Die het bos mij heeft gegeven.Die der Wald mir hat gelegt.
Voel nauwelijks de klop van mijn hart,Spüre kaum den Schlag des Herzens,
Hoe mijn leven langzaam vergaat.wie mein Leben sacht vergeht.
Zonder kracht zijn geest en leden,Ohne Kraft sind Geist und Glieder,
Lege woestenij verslindt mij.Öde Leere mich verschlingt.
Tot de zoete zwaarte van de droomBis des Traumes süße Schwere
Mijn ziel rust en vrede biedt.Meiner Seele Ruhe bringt.

Was het bloed uit mijn wonden,War es Blut aus meinen Wunden,
Dat de levenspijn diep stak?Die mir Lebensschmerz stach tief.
Of alleen het rood van de zon,Oder nur das Rot der Sonne,
Dat over de avondhemel liep?Das über Abendhimmel lief.
Wankelend zie ik eerste schaduwen,Wanken seh ich erste Schatten,
Tot ook dat rood vergaat.Bis auch jenes Rot erstirbt.
Donkerte streelt om de slapen,Dunkelheit streicht um die Schläfen,
Om mijn laatste adem vraagt.Um meinen letzten Atem wirbt.

Wankelend zie ik eerste schaduwen,Wanken seh ich erste Schatten,
Tot ook dat rood vergaat.Bis auch jenes Rot erstirbt.
Donkerte streelt om de slapen,Dunkelheit streicht um die Schläfen,
Om mijn laatste adem vraagt.Um meinen letzten Atem wirbt.