Na Jarmarku

Na jarmarku Jasio Kasi się spodobał
Karego konisia dla siebie kupował
Kary koniś, kary, ciemne jego oczy
Spojrzał Jaś na dziewczę też się zauroczył

Oj zza lasa Jasio, a Kasia za strugą
Bieda z tego będzie, ojce się nie lubią
O co kiedyś poszło nikt dziś nie wie wcale
Lecz chowają wioski w sercach gorzkie żale

Gniewa się tatulo, mama łzy ociera
Że takiego córuś kocha kawalera
Tylu chłopców zdatnych na tym wielkim świecie
Za tego zza lasa nie damy cię przecie

Nocą przy księżycu, w lesie na polanie
Ukrywać musieli swoje miłowanie
Ukrywać musieli z serca miłowanie
Co z tym dalej będzie? Co się dalej stanie?

Zielarko, zielarko, daj zioła jakiego
Na tęsknotę wielką do mego miłego
Dokucza tęsknota i serduszko boli
Iść mi za miłego matuś nie pozwoli

Spotkał Jaś na drodze dziada wędrownego
Dał mu chleba pajdę i miodu złotego
Ugościł wędrowca, w cieniu drzewa sadza
O swojej Kasieńce tęsknie opowiada

Nasze wioski blisko, dzieli je niezgoda
To naszemu szczęściu okrutna przeszkoda
Mądre twoje oczy nie jedno widziały
Poradź że nam starcze, tyś człowiek bywały

Popod drzewem starym na środku polany
Dziad i dwa sołtysy długo rozmawiali
O czym tam gadali i czy się kłócili
Nie wie nikt lecz ważne, że się pogodzili

Nad wszytko kochanie, rady nie ma na nie
Na nic krzyki, płacze, kraty, zamykanie
Nad wszytko kochanie, furda płoty, bramy
Nic nas nie zatrzyma kiedy się kochamy

Tak to dziad wędrowny, myśląc mało, wiele
Wsie przywiódł do zgody, młodych na wesele
Między wioski zgoda i wesele blisko
Przez miłość szczęśliwie skończyło się wszystko