Tristan And Isolt

Tristan En Isolt

Tristan And Isolt

Wie kent niet de tragedie van Tristan en Isolt?Who knows not the tragedy of Tristan and Isolt?
De fair-haired Cornish harper wiens handen staal en snaren hielden?The fair-haired Cornish harper whose hands held steel and string?
En Ierlands grootste schat, gedragen als Helena over het waterAnd Ireland's greatest treasure, borne like Helen 'cross the water
Terwijl de golven die naderden boogden voor haar schoonheid?While the waves approaching bowed before her beauty?

Allen die het verhaal gehoord hebben weten dat de blinde en bittere LotsbestemmingenAll who've heard the telling know the blind and bitter Fates
De beker van de zoete liefde's vergif aan onwillige lippen plaatsten.Placed the cup of love's sweet poison to unconsenting lips
En terwijl de plank op het hout viel en de koning zijn dame aanschouwdeAnd as plank fell home to timber and the king beheld his lady
Klanken weerklonken in de kerk en meeuwen schreeuwden.Carols rang within the church and seagulls screamed.

Alle harpisten werkten aan hun angsten van passieAll the harpers laboured on their agonies of passion
Onvervuld en altijd trekkend als magneten naar het noorden.Unfulfilled and ever straining like lodestones to the north.
Maar weinigen zullen ooit vermelden hoe de koude adem van het NoordenBut few will ever mention how the cold breath of the Northlands
Hen uiteindelijk liet liggen als één zonder bedrog.Let them lie at last as one without deceit.

Toen Tristan de schaamte van een schuldige geweten niet langer kon verdragen,When Tristan could no longer bear the shame of guilty conscience,
Nam hij het schip naar ver Bretagne, halfslachtig en beroofd.He took ship to far Bretagne, half-hearted and bereft.
Hij wierp zijn muziek weg, sneed de snaren die hem vreugde gaven,He cast aside his music, cut the strings which brought him joy,
En vond troost in de woede van het veld.And took solace in the fury of the field.

Lof groeide om hem heen als het koren rond een keiPraise grew up around him like the corn around a boulder
Terwijl de Cornishman vocht met demonen binnen en buiten.As the Cornishman did battle with demons in and out.
In zingende zwaard en donder zocht Tristan tevergeefs afleidingIn singing sword and thunder, Tristan vainly sought distraction
Toch fluisterde zij in de stilte van de doden.Yet she whispered in the silence of the slain.

In de weg van krijgers die nobele helden belonen,In the way of warriors rewarding noble heroes,
De mooiste Blanchmaine van de Bretons werd hem tot vrouw gegeven.Fairest Blanchmaine of the Bretons was given for his wife.
Maar Blanchmaine kende geen genot van haar koude en rouwende echtgenootBut Blanchmaine knew no pleasure from her cold and grieving husband
Want het marmeren gezicht van herinnering was zijn bruid.For the marble face of memory was his bride.

In die tijd werd het land geteisterd door de slangen van EdenIn that time the country was beset with Eden's serpents
En het laagste van alle schepsels kan de hoogste verlagen.And the basest of all creatures can bring the highest low.
Twee vergiften stroomden door hem heen, en niemand kon zijn redder zijnTwo poisons coursed within him, and none could be his saviour
Behalve de genezende kunsten van Ierland en Isolt.But the healing arts of Ireland and Isolt.

Vleugels van hoop vertrokken, worstelend naar het Noorden tegen de stormWings of hope departed, struggling North against the tempest
Met tedere woorden smekend om genade en genade.With tender words entreating for mercy and for grace.
Als zijn liefde haar niet meer bewoog, hijs de zwart in de zeilenIf his love no longer moved her, hoist the black into the rigging
Maar als wit hen samenbracht, zou hij wachten.But if white brought them together, he would wait.

Daglicht kruipend naar beneden, Tristan's demonen verzamelden zich tegen hemDaylight creeping downward, Tristan's demons massed against him
En de woorden van zijn waanbeelden brachten verborgen liefde aan het licht,And the words of his delusions brought hidden love to light,
Terwijl de vrouw met wie hij getrouwd was maar aan wie hij niets had gegevenWhile the woman he had married but to whom he'd given nothing
Lang en jaloers naast hem waakte.Sat her long and jealous vigil by his side.

De ochtend kaderde het antwoord dat lichtvoetig over het water liep.Morning framed the answer walking lightly o'er the water.
Als Christus' eigen overwinningvlag, vloog het naar de kust.Like Christ's own victory banner, it flew toward the shore.
Het was wit als de gewaden van engelen, maar toen hij zwak om haar vroeg,It was white as angels' raiments, but when feebly he begged her,
Zei de mooiste Blanchmaine zacht, "Het is van de nacht."Fairest Blanchemaine softly told him, "'Tis of night."

Wie kan zeggen welk gif de ziel uit Tristan's lichaam nam,Who can say which venom took the soul from Tristan's body,
En de klokken begonnen te luiden terwijl Isolt de strand op rende.And the bells began their tolling as Isolt ran up the strand.
De wind werd traag en stil terwijl zij weende om haar geliefde,The wind grew slow and silent as she wept upon her lover,
En in tederheid nam het haar verdriet weg.And in gentleness it took her grief away.

Zij lagen zij aan zij met de aarde hun scheiding.Side by side they laid them with the earth their separation.
Zelfs nu waren ze verdeeld door de moraal van de wereld.Even yet, they were divided by the morals of the world.
Maar hun geesten spiralen omhoog, Ierlands braam en Cornwall's roos,But their spirits spiralled upwards, Ireland's briar and Cornwall's rose,
En samen op het laatst, lagen ze verstrengeld.And together at the last, they lay entwined.