Callejón

Steeg

Callejón

Een lampje dat knippertUn farolito que parpadea
liggend en oud op jouw hoek,tumbado y viejo sobre tu esquina,
pralend dat het je verlicht,haciendo alarde que te ilumina,
misschien fluistert het omdat je huilt.tal vez murmura porque llorás.
Tien boompjes als een rozenkrans,Diez arbolitos como un rosario,
gestukte gras van de wrede winter,rotos al pasto del cruel invierno,
alleen waken ze trouw en tedersolos vigilan fieles y tiernos
over jouw treurige nachten van immense rust.tus noches tristes de inmensa paz.

Steeg,Callejón,
het lot verkocht ons beiden,a los dos vendió el destino,
ik ben een treurige pelgrimsoy un triste peregrino
zonder richting en zonder einde.sin derrotero y sin fin.
Steeg,Callejón,
jij zult mijn vertrouweling zijn,vos serás mi confidente,
ik loop met gebogen hoofdtraigo doblada la frente
en waar ik heen ga weet ik niet.y adónde voy yo no se.
Net als ikComo a mí
bloedt ook jij uit een wond,también te sangra una herida,
de stad vergeet joua vos la urbe te olvida
en zij heeft mijn liefde vergeten.y ella ha olvidado mi amor.
Steeg,Callejón,
om die reden zoek ik jouw schuilplaatspor eso busco tu abrigo
ver weg van de wereld bij joulejos del mundo consigo
dom mijn pijn te verdoezelen.adormecer mi dolor.

Wanneer de dauw jouw rokken nat maakt,Cuando el rocío moja tus faldas,
jouw bittere verdriet huil je om haar,tu amarga pena llorás por ella,
zoals mijn leven heb je geen sporencomo mi vida no tenés huellas
en nooit heeft een wagen jouw kwaad doorkruist.y nunca un carro surcó tu mal.
Alleen op de nachten van heldere maanSólo en las noches de clara luna
komt een stelletje je wiegen,una pareja viene a arrullarte,
en bij het afscheid laat het vaaky al despedirte suele dejarte
geluidvolle kussen achter als glas.besos sonoros como el cristal.