Ninguna

Geen Enkele

Ninguna

Deze deur ging open voor jouw komstEsta puerta se abrió para tu paso
Deze piano trilde met jouw liedEste piano tembló con tu canción
Deze tafel, deze spiegel en deze schilderijenEsta mesa, este espejo y estos cuadros
Bewaren echo's van de echo van jouw stemGuardan ecos del eco de tu voz
Het is zo triest om tussen herinneringen te levenEs tan triste vivir entre recuerdos
Het is zo vermoeiend om dat gerucht te horenCansa tanto escuchar ese rumor
Van de subtiele regen die de tijd betreurtDe la lluvia sutil que llora el tiempo
Over wat het hart wildeSobre aquello que quiso el corazón

Er zal geen enkele zijn, er zal geen enkele zijnNo habrá ninguna igual, no habrá ninguna
Geen enkele met jouw huid of met jouw stemNinguna con tu piel ni con tu voz
Jouw huid, magnolia die de maan bevochtigdeTu piel, magnolia que mojó la Luna
Jouw stem, gefluister dat de liefde verwarmdeTu voz, murmullo que entibió el amor
Er zal geen enkele zijn, ze zijn allemaal gestorvenNo habrá ninguna igual, todas murieron
Op het moment dat je afscheid namEn el momento que dijiste adiós

Wanneer ik me wil verwijderen van het verledenCuando quiero alejarme del pasado
Is het nutteloos, zegt mijn hartEs inútil, me dice el corazón
Die piano, die tafel en die schilderijenEse piano, esa mesa y esos cuadros
Bewaren echo's van de echo van jouw stemGuardan ecos del eco de tu voz
In een blauw album staan de verzenEn un álbum azul están los versos
Die jouw afwezigheid bedekte met eenzaamheidQue tu ausencia cubrió de soledad
Het is de treurige as van de herinneringEs la triste ceniza del recuerdo
Niets meer dan as, niets meerNada más que ceniza, nada más