La Mazorquera de Monserrat

De Mazorquera van Monserrat

La Mazorquera de Monserrat

Ze werd vijftien in de lenteCumplió quince años la primavera
Van het rode jaar in de stadDel año rojo de la ciudad
En ze noemden haar: De MazorqueraY la llamaban: La Mazorquera
In de hele buurt van MonserratEn todo el barrio de Monserrat

Haar zwarte ogen, verradersEran sus ojos negros, traidores
En ze deden pijn als een mesY lastimaban como un puñal
En de sargenten, restaurateursY los sargentos restauradores
Dediсeerden haar dit liedLe dedicaban ese cantar

Bescherm het leven van wie je wiltCuida la vida del que te quiera
Want honderd dolken zullen je zoekenPorque cien dagas lo buscarán
Voor je liefdes als MazorqueraPor tus amores de mazorquera
In de parochie van MonserratEn la parroquia de Monserrat

Onder de sjaal, rood, bloedigBajo el rebozo, rojos, sangrientos
Lachten haar lippen nog meerLos labios de ella reían más
En de gitaren van de sargentenY las guitarras de los sargentos
Zuchtten weer in hun spelAsí volvían a suspirar

Voor je liefdes zou ik onthoofden¡Por tus amores degollaría
Zelfs de meest federale porteño!Hasta el porteño más federal!
Juan Manuel zelf zou je aanbidden¡Juan Manuel mismo te adoraría
Oh, Mazorquera van Monserrat!Oh, Mazorquera de Monserrat!

En het was een sargento, gek van jaloezieY fue un sargento loco de celos
Die op een middag stak met zijn mesQue hirió una tarde con su puñal
De rode dolk van zijn honderd duelsLa daga roja de sus cien duelos
De Mazorquera van MonserratLa Mazorquera de Monserrat

Vol bloed, terwijl ze stierfLlena de sangre, mientras moría
Viel er een afbeelding uit haar sjaalCayó una estampa de entre su chal
En in de zucht van haar agoniesY en el suspiro de su agonía
Dacht de mazorquero te horenEl mazorquero creyó escuchar

Deze woorden, schor, huilendEstas palabras, roncas, llorosas
Alleen jou hield ik van, en bij het stervenSolo a ti amaba, y al expirar
Kuste hij op de afbeelding de rozengeurBesó en la estampa la faz de rosas
De Mazorquera van MonserratLa Mazorquera de Monserrat