El Escultor Y Ella

De Beeldhouwer en Haar

El Escultor Y Ella

Ze had een raam naar de hemelTenía una ventana al cielo
waar de zon naar binnen scheenpor donde entraba el sol
en een zwaluwy alguna golondrina
zoekt een plek om zijn nest te makenbuscando donde hacer su nido
op de tafelsobre la mesa
tabak en eenzaamheidtabaco y soledad
en tussen haar handeny entre sus manos
klei en hartbarro y corazón
op het dak de winden el tejado viento
en op de sokkel zijy sobre el plinto ella

RefreinEstribillo
Haar handen glijdenSus manos se deslizan
over de kleipor la arcilla
vormend en voelend haar vochtigheidmodelándola y sintiendo su humedad
elke plooi van haar lichaamcada pliegue de su cuerpo
moet zijn zoals hij het wilde voorstellendebe ser como el la quiso imaginar
haar zachte glimlachsu sonrisa leve
haar bliksu mirada
van diepe eenzaamheidde profunda soledad

Ze zal armen hebbenTendrá los brazos
als een ballerinade una bailarina
en haar lichaamy su cuerpo
zo naakt als de zeetan desnudo como el mar

Ze glimlacht als ze denktSe sonríe cuando piensa
als ze ooit haar zucht zou kunnen horensi pudiera un día oirla suspirar
en mijn naam zou zeggeny decir mi nombre
zou ik haar langzaam kunnen laten vallen voor mijla podría poco a poco enamorar

De regen zong op het raamCantó la lluvia en la ventana
toen ze wakker werdcuando se despertó
de winterwindel viento del invierno
zocht een plek om zijn nest te makenbuscaba donde hacer su nido
op de tafelsobre la mesa
een beetje koffieun poco de café
en in haar bliky en su mirada
kou en eenzaamheidfrío y soledad
op het dak sneeuwen el tejado nieve
en op de sokkel zijy sobre el plinto ella
naakt als de steel van een roosdesnuda como el tallo de una rosa
met haar armencon sus brazos
uitgestrekt naar hemextendidos hacia el

In haar mond een glimlachEn su boca una sonrisa
wachttend op zijn aanrakingesperando su caricia
een dag meerun día mas
en in haar treurige ogeny en sus ojos tristes
een stilte zo diep als de zeeun silencio tan profundo como el mar
ze hielden voor het eerst van elkaarse amaron por primera vez
en toeny luego
omhelsden ze elkaar en huilden zonder te sprekense abrazaron y lloraron sin hablar
ze zwoeren voor altijdse juraron para siempre
een liefde die nooitun amor que nunca
niemand zal begrijpennadie entenderá

De nacht bedekte henLes cubrió la noche
met zijn mantel van diepe duisterniscon su manto de profunda oscuridad

RefreinEstribillo