Madem Ki Aşk Cemresidir Gönlün

Aangezien de liefde de boodschap van je hart is

Madem Ki Aşk Cemresidir Gönlün

Lieve...Sevgili...
Weer heeft de lente aan onze deur geklopt.Yine bahar gelip vurdu kapımızı.
Ik heb al mijn herinneringen in vlammen gezet,Ben ki yaktım bütün anılarımı,
Ik heb al mijn gedichten verdeeld onder verloren kinderen.Bölüştürdüm bütün şiirlerimi kayıp çocuklara.
De film is nog niet afgelopen, het einde is nog niet geschreven.Film bitmedi, son yazmadı henüz.
Ik ben blijven hangen in een zomer die klinkt als september van jaren geleden.Takılıp kaldım yıllar öncesinin eylüle çalan bir yazında.
Geen enkele boodschap heeft me aangeraakt, de zon van de zomer heeft me niet verwarmd.Hiçbir cemre dokunmadı bana, ısıtmadı yaz güneşleri.
Ik heb mezelf jarenlang in brand gestoken,Durup durup kendime yaktım yıllar boyu,
Daarom ruikt mijn kleding een beetje naar rook,Onun için biraz is kokar libasım,
Daarom zijn mijn haren een beetje rommelig.Onun için dağınık biraz saçlarım.
Ik was een volle distillatie van verdriet.Ben ki bir dolu damıtılmış hüzündüm.
Ik was bang om de lente aan te raken, uit angst dat zijn gezicht zou verwelken,Korkardım bahara dokunmaktan olaki solardı yüzü,
Ik was bang om de man te zijn die de september in vuur en vlam zette.Korkardım eylülleri azgınlaştıran baharı tutuşturan adam olmaktan.

Lieve...Sevgili...
Elke nacht zie ik een Züleyha-droom zoals jij,Her gece bir züleyha düşü görüyorum sen gibi,
Ik val voortdurend in de putten van mijn binnenste.Düşüyorum içimin kuyularına durmadan.
Het is een halfslachtig scenario, terwijl alles,Yarım yamalak bir senaryo oysa herşey,
Ik word wakker en al mijn teksten zijn al gewist.Uyanıyorum ki çoktan silinmiş bütün repliklerim.
Dit is mijn schrik, dit is mijn verborgenheid,Budur ürkmüşlüğüm, budur gizlenmişliğim,
Mijn geduld heeft me slechts tot hier gebracht.Sabrım beni ancak buraya kadar getirdi.

Ik ben moe, lieve, ik ben moe van het bloed geven aan anjers.Yoruldum artık sevgili, yoruldum karanfillere kan vermekten.
Ik begrijp maar niet waarom september altijd elf kinderen baart?Anlayamadım bir türlü neden eylül hep on biri doğurur?
En waarom zijn er geen kinderen van de liefde?Ve neden aşkın çocukları yoktur?

Toch, lieve...Oysa sevgili...
Op een septemberdag zou ik nu uit het leven dat ik verborgen hield willen komen,Bir eylül günü, saklandığım hayattan çıkıp gelmek isterdim şimdi sana
Al mijn opgestapelde lentes aan jou opdragen,Birikmiş bütün baharlarımı adayarak,
Rennend als een jonge hengst, blootsvoets,Koşarak doru taylar gibi yalınayak,
Ik zou willen dat mijn aderen barsten,Çatlasın isterdim damarlarım çatlasın
En dat het verdriet dat door mijn aderen stroomt, niet met deze liefde vermengd raakt.Ve damarımda akan hüzün bu aşka karışmasın.
Jammer genoeg zijn mijn handen weer vol september, weer een diepe pijn in mij,Yazık ki yine de eylül dolu ellerim, yine de derin bir sızı içimde,
Een treurige glimlach soms op mijn lippen.Hüzünlü bir gülümseyiş bazen dudaklarımda.
Hoe dan ook, een beetje verdriet komt in elke liefde,Nasılsa biraz keder bulaşır her aşka,
In elke liefde een beetje tranen, een beetje hartzeer.Her aşka biraz gözyaşı, biraz kalp ağrısı.

Lieve...Sevgili...
Dit scenario, deze put, deze september laat me niet los.Bu senaryo, bu kuyu, bu eylül bırakmaz beni.
Als je komt, moet je komen met de moed van liefdes zo dapper als verdriet.Geleceksen sen gelmelisin, hüzün kadar cesur aşklar takınarak.

Aangezien de liefde de boodschap van je hart is,Madem aşk cemresidir gönlün,
Voeg een beetje lente, een beetje van jou toe aan mijn hart....Gönlüme biraz bahar, biraz sen katarak....