Seni İçimden Terk Ediyorum

Ik Laat Je Van Binnen Achter

Seni İçimden Terk Ediyorum

Geen enkele bus waar ik op stapteBinmediğim hiç bir otobüs
Geen enkele halte waar ik op wachtte in deze stadBeklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde
Het leven vermindert steeds meerGittikçe azalıyor hayat
Wat ik te vroeg heb meegemaaktNeyi erken yaşadıysam
Daar kom ik altijd te laat voorHep ona geç kalıyorum
Elke herfst verhuis ik naar jouSana göçüyorum her sonbahar
Jouw wegen leiden niet naar mijn liefdeYolların çıkmıyor aşkıma
De naam van de regen die je vergat, is verborgen in mijUnuttuğun yağmurların adı saklımda
Ik laat je van binnen achterSeni içimden terk ediyorum

Ik ben moe van het zwijgenSusmaktan yoruldum
Vogels en liedjes zijn deze stad ontvluchtKuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri
Ik vul mijn ogen met verdrietEfkar demliyorum gözlerimde
Ik dood mijn tranen voordat ze mijn wangen rakenYaşlarımı, yanağıma varmadan öldürüyorum
Ik verwond mezelf met mijn eigen vlagTam sancağımdan yaralıyorum kendimi
Kijkend naar de zon waarop je je voorhoofd legdeAlnını yüreğime dayadığın güne bakıp
Ik laat je van binnen achterSeni içimden terkediyorum

Je haatte me niet genoeg om te vergetenNe unutacak kadar nefret ettin
Je hield niet genoeg van me om te herinnerenNe hatırlayacak kadar sevdin
Zelfs niet spijtig als een vervallen muur, dat weet ikYıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum
Je zocht me altijd om me niet te vindenBeni hep bulmamak için aradın
Je was mijn vergissingYanılgımdın
Je was mijn brandYandığımdın
Je was mijn vuurYangındın

Verliezen aan het leven zonder jouSensizliğe yenilmek
Is moeilijker dan verliezen aan jouSana yenilmekten zor olsada
Terwijl ik een heleboel 'misschien's achterlaatArdımda bir sürü "belki"ler bırakarak
Ik laat je van binnen achterSeni içimden terk ediyorum

NuŞimdi

We zijn twee helften die geen herinnering kunnen vinden om te dodenİçimizde öldürecek bir anı bile bulamayan
We zijn niet compleetİki yarım kaldık
We konden onszelf niet afmakenTamamlayamadık bizi
We konden de hand van mijn eenzaamheid niet vasthoudenElinden tutamadık yanlızlığımın
Je begroef ook mijn haren in de verteSaçlarımıda uzaklarına gömdün

De blauwheid van mijn binnenste was jouw oceaanİçimin mavisi senin okyanusundandı
Neem! Ik geef het terug.Al! geri veriyorum.
Je sloeg altijd de verkeerde slotenKilitleri hep yanlış kapılara vurdun
Terwijl mijn ogen terugkeren naar omgevallen wagonsDevrilmiş vagonlara dönerken gözlerim
Ik laat je de leegte zonder mij achterSana bensizliği terkediyorum

"Breek al mijn takken die niet naar mijn geliefde reiken," zei je"yârime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin
Als de liefde geboren is in de liefde, waar kon het dan naartoe?Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

Is het niet vreemd?Ne tuhaf değil mi?
Jij was degene die mijn binnenste pijn deedİçimi acıtanda sendin
Jij was ook degene die mijn pijn kon verlichtenAcımı dindirecek olanda
"Of dood me," zei ik"ya öldür beni"dedim
Of ga van me wegYa da git benden
Aan het uiteinde van een troebele liefdeİçi bulanık bir sevdanın ucunda
Verloor ik jeSeni kaybettim
Je gaf geen aandacht aan mijn zorgenAldırmadın aldırmalarıma
In één nacht verbrandde je mijn liefdeBir gecede yakıp yârini
Je verkocht je verraad aan de dageraadŞafaklara sattın ihanetini
Zelfs degenen die op mijn as stonden, schaamden zich voor wat je deedKüllerime basanlar bile utandı yaptığından
Hier is de laatste adem van een bleke levensloopİşte soluk bir ömrün son nefesi

Van mijBenden
Van binnenİçimden
Laat ik je achter.Terkediyorum