Yitikliğimize

Perdidos en nuestra pérdida

Yitikliğimize

Nuestros toques son cobardes mariposas,Birbirimize dokunmalarımız korkak kelebeklerdir,
Cuando las tocas, los colores se desvanecen...Dokununca renkleri yıkılan...
Porque los niños resentidos no creen,Çünkü küskün çocuklar inanmazlar.
Creyendo es la mayor pérdida para un niño resentido.Ki inanmak küskün bir çocuğun en büyük kan kaybıdır.
Me callo y comienza un fuego dentro de mí.Susarım içimde bir yangın başlar.
Si te toco, tú que quedas, yo que soy ceniza.Dokunsam arta kalan sen, kül olan ben.
Las paredes de piedra no arden, lo sé.Taş duvarlar yanmaz bilirim.
Se visten con el hollín de grandes incendios.Büyük yangınların isini giyinirler.

(Pero en vano...(ama nafile..
Ninguna pluma y ningún yo, en la siguiente página no podemos encontrar el mismo tú.Hiçbir kalem ve hiçbir ben, sonraki sayfada aynı sen'i bulamıyoruz.
Las distancias siempre se mantienen lejos del amor...Uzaklar hep uzak kalıyor sevdaya...
Aun así, no caigas más en mi voz.)Sen yine de artık sesime düşme.)

Cada noche me han robado recuerdos de mis ojos.Her gece gözlerimden hatıralar çalınmış.
Un marinero ha lanzado una red a mis sueños endurecidos...Bir denizci ağ atmış yalçınlaşmış düşlerime...
He caído.Düşmüşüm.
Una voz... dijo que el que se fue, se fue...Bir ses... giden gitmiştir demiş...
Me he callado...Susmuşum...
Este fue el precio de una primavera...Bir baharın bedeliydi bu...