An den Mond (J. W. Goethe)

Aan de Maan (J. W. Goethe)

An den Mond (J. W. Goethe)

Vul weer bos en dalFüllest wieder Busch und Tal
Stil met nevelglans,Still mit Nebelglanz,
Los eindelijk ook eensLösest endlich auch einmal
Mijn ziel helemaal;Meine Seele ganz;

Breid over mijn veldBreitest über mein Gefild
Verzachtend mijn blik,Lindernd meinen Blick,
Als de milde ogenWie des Freundes Auge mild
Van een vriend over mijn lot.Über mein Geschick.

Elke nasmaak voelt mijn hartJeden Nachklang fühlt mein Herz
Blij- en treurige tijd,Froh- und trüber Zeit,
Wandel tussen vreugde en pijnWandle zwischen Freud´ und Schmerz
In de eenzaamheid.In der Einsamkeit.

Stroom, stroom, lieve rivier!Fließe, fließe, lieber Fluß!
Nooit word ik weer blij,Nimmer werd´ ich froh,
Zo vervlogen grap en kus,So verrauschte Scherz und Kuß,
En de trouw zo.Und die Treue so.

Ik bezat het ooit,Ich besaß es doch einmal,
Wat zo kostbaar is!Was so köstlich ist!
Dat men toch tot zijn kwellingDaß man doch zu seiner Qual
Het nooit vergeet!Nimmer es vergißt!

Ruis, rivier, langs het dal,Rausche, Fluß, das Tal entlang,
Zonder rust en rust,Ohne Rast und Ruh,
Ruis, fluister mijn liedRausche, flüstre meinem Sang
Melodieën toe,Melodien zu,

Als je in de winternachtWenn du in der Winternacht
Woedend overstroomt,Wütend überschwillst,
Of om de lenteprachtOder um die Frühlingspracht
Van jonge knoppen groeit.Junger Knospen quillst.

Gelukkig, wie zich voor de wereldSelig, wer sich vor der Welt
Zonder haat afsluit,Ohne Haß verschließt,
Een vriend aan de borst houdtEinen Freund am Busen hält
En daarmee geniet,Und mit dem genießt,

Wat, door mensen niet gewetenWas, von Menschen nicht gewußt
Of niet overwogen,Oder nicht bedacht,
Door het labyrint van de borstDurch das Labyrinth der Brust
Wandelt in de nacht.Wandelt in der Nacht.