La Tristecita

De Treurigheid

La Tristecita

Bloed van de ceibalSangre del ceibal
dat weer bloem wordt:que se vuelve flor:
ik weet niet waaromyo no sé por qué
het me vandaag meerhoy me hiere más
jouw teken van liefde verwondt.tu señal de amor.

Zamba wil ik horenZamba quiero oir
bij de schemering:al atardecer:
een knop van licht,capullo de luz,
die zon wil zijnque quiere ser sol
maar dat kan niet zijn.y no puede ser.

Oh, treurigheid,¡Ay, tristecita,
treurigheid gelijk,tristecita igual,
dat is blauwe motregenque es llovizna azul
die fluistertmurmurándole
naar het rietveld!al cañaveral!

De wind brengt het mee,El viento la trae,
de zon neemt het weg:se la lleva el sol:
ik droom in het tarweveldsueño en el trigal
en boven de wilgen,y sobre el sauzal,
een klaagzang van liefde.lamento de amor.

Ik voel al komenYa siento llegar
van de heuvel zijn stem:del cerro su voz:
het moet een zakdoek zijnpañuelo ha de ser
en ik zal het vastmakeny lo he de prender
op mijn hart.sobre el corazón.