Angelica

Angelica

Angelica, als ik je naam noemAngélica, cuando te nombro
Komt alles weer terug in mijn geheugenMe vuelven a la memoria
Een vallei, bleke Maan in de nacht van aprilUn valle, pálida Luna en la noche de abril
En dat dorpje in CórdobaY aquel pueblito de Córdoba

Als een adelaar jouw liefde wasSi un águila fue tu cariño
Was ik een arme duifPaloma mi pobre alma
Trillend, mijn hart bloedde in jouw klauwenTemblando, mi corazón en tus garras sangró
En je had geen medelijden met meY no le tuviste lástima

Ik zal niet vergeten toen ik je in Córdoba zagNo olvidaré cuando en tu Córdoba te vi
En je anjer onder de bomen stalY tu clavel bajo los árboles robé
Mijn armen waren jouw nest; jouw sluier: Het lichtMis brazos, fueron tu nido; tu velo: La luz
Van de Maan tussen de populierenDe la Luna entre los álamos

Jouw oogleden, als ze evenTus párpados, si por instantes
Je ogen weer zacht makenTe vuelven los ojos mansos
Herinneren zich, wanneer in de lucht plotseling te zien isRecuerdan, cuando en el cielo de pronto se ve
Dat een bliksemflits geboren wordt en sterftQue nace y muere un relámpago

Het laken, dat op de grondLa sábana, que sobre el suelo
Wordt uitgespreid als de vorstSe tiende cuando la escarcha
Is niet wit zoals de verlegen bloem van jouw huidNo es blanca como la tímida flor de tu piel
Of koud zoals jouw tranenNi fría como tus lágrimas