Strövtåg I Hembygden

Zwerftocht in de Geboortegrond

Strövtåg I Hembygden

Er is glans in de wolken en glinster in het meer,Det är skimmer i molnen och glitter i sjön,
Er is licht over stranden en landtongen hier.Det är ljus över stränder och näs
En om me heen staat het prachtige groen van het bos,Och omkring står den härliga skogen grön
Achter het wiegende gras van de weiden, zo los.Bakom ängarnas gungande gräs.

En met zomer en schoonheid en de akkoorden van de wind,Och med sommar och skönhet och skogsvindsackord
Staat mijn geboortegrond en begroet me zo blij,Står min hembygd och hälsar mig glad,
Wees welkom! - maar waar is de boerderij van mijn vader,Var mig hälsad! - men var är min faders gård,
Het is leeg achter de rijen van de esdoorns, oh my.Det är tomt bakom lönnarnas rad.

Het is leeg, het is verbrand, het is verwoest en kaal,Det är tomt, det är bänt, det är härjat och kalt,
Waar het lag, ligt de rots bloot en schraal,Där den låg, ligger berghällen bar,
Maar daarboven gaat de herinnering met de koele wind,Men däröver går minnet med vinden svalt,
En die herinnering is alles wat er nog is, zo bemind.Och det minnet är allt som är kvar.

En het is alsof ik een gevel zie staan, zo wit,Och det är som jag såge en gavel stå vit
En een raam dat openstaat, zo verhit,Och ett fönster stå öppet däri,
Als een piano klonk het en een vrolijk stuk,Som piano det ljöd och en munter bit
Van een lied met een opgewekte melodie, zo druk.Av en visa med käck melodi.

En het is alsof het de stem van mijn vader was,Och det är som det vore min faders röst,
Toen hij nog gelukkig en jong was, zo vol van pas,När han ännu var lycklig och ung,
Voordat het lied verstomde in zijn stervende borst,Innan sången blev tyst i hans dödssjuka bröst
En zijn leven werd treurig en zwaar, zo vol van dorst.Och hans levnad blev sorgsen och tung.

Het is leeg, het is verbrand, ik wil me neerleggen,Det är tomt, det är bränt, jag vill lägga mig ned
In het meer om zijn woorden te horen, zo te zeggen,Invin sjön för att höra has tal
Over het oude, dat voorbij is, terwijl de tijd verging,Om det gamla, som gått, medan tiden led,
Over het oude in de vallei van de kunst, zo met een zingt.Om det gamla i alsterns dal.

En zijn treurige en rimpelende antwoord weerklinkt,Och sit sorgsna och sorlande svar han slår,
Maar zo zwak als het slechts een droom is, zo zinkt:Men så svagt som det blott vore drömt:
"Het is weggegooid door de wind sinds twintig jaar,"det är kastat för vind sedan tjugu år,
Het is dood en begraven en vergeten, zo zwaar.Det är dött och begravet och glömt.

Daar waar je lieve gestalten en beelden herinnert,Där du kära gestalter och syner minns,
Daar staat de leegte, verlaten en kil,Där står tomheten öde och kal,
En mijn eeuwige wiegelied is alles wat er is,Och min eviga vagssång är allt som finns
Van het oude in de vallei van de kunst, zo stil."Av det gamla i alsterns dal.