Lindansaren

Lindansaren

Ik herinner me de verlangens van mijn kindertijdJag minns min barndoms längtan
Ik herinner het me sterk en helder:Jag minns den starkt och klart:
om op een koord te lopenatt kunna gå på lina
onder een circus gewelfd dakunder en cirkus välvda tak
Denk, om daarboven te zwevenTänk, att få sväva högt där uppe
als een ster in het blauwsom en stjärna i det blå
Ver boven de clowns en de narLångt ovan pajasar och clowner
wilde ik op mijn tenen dansenville jag dansa fram på tå

En de lente kwam en de warmteOch våren kom och värmen
en het was de grote dag van het jaaroch det var årets stora dag
Met wimpels en fanfaresMed vimplar och fanfarer
kwam het circus naar de stadkom cirkusen till stan
En ik zat als eerste van allemaalOch jag satt först och främst av alla
toen het orkest begon te spelennär orkestern spela' opp
En de verlangens waren als duizeligheidOch längtan var som svindel
of koorts in mijn lichaameller feber i min kropp

Ik genoot van alle kunstenJag njöt av alla konster
van mensen en van dierenav mänskor och av djur
Maar gelukkig werd ik nietMen lycklig blev jag inte
totdat het de beurt van de lindansers wasförr'n det var lindansarens tur
toen de trommel dreundenär virveltrumman skrällde
en het licht doofdeoch ljuset släcktes ner
Slechts een eenzame straal lichtBara en ensam strimma lyste
toen hij zijn eerste stap zettenär han tog sitt första steg

Hij zweefde als gewichtloosHan svävade som tyngdlös
Hij danste als in tranceHan dansa' som i trance
Het was zo onbeschrijflijk mooiDet var så obeskrivligt vackert
dat we begrepen dat het waar isatt vi förstod att det är sant
dat je alle wetten kunt tartenatt man kan trotsa alla lagar
dat je alle banden kunt brekenatt man kan bryta alla band
en dat er niets in de wereld isoch att det inget finns i världen
wat een mens niet kansom en mänska inte kan

En wat weet ik wel wat er gebeurdeOch vad vet jag väl vad som hände
of er iets was dat niet hieldom det var nåt som inte höll
of er iets was dat barstteom det var nåt som sprack
of iets dat brakeller nåt som brast
maar hij struikelde en vielmen han snubblade och föll
En terwijl de schreeuwen stil werdenOch medan skriken blev till tystnad
en mijn hart klopte en klopteoch mitt hjärta slog och slog
lag er een ster daar in het zaagselså låg en stjärna där i sågspånet
en doofde en stierfoch slocknade och dog

Maar het leven moet geleefd wordenMen livet måste levas
ook als je niet meer wiltockså när man inte längre vill
Maar ik ging nooit meer naar het circusMen jag gick aldrig mer på cirkus
Ik hoorde er niet meer bijJag hörde inte längre till
Het is alsof je de gave verliestDet är som miste man förmågan
om je dromen geweld aan te doenatt ge sej drömmarna i våld
wanneer je een ster hebt zien vallennär man har sett en stjärna falla
van te dichtbij.på alltför nära håll