FjöLlin Hafa Vakað

Las Montañas Han Despertado

FjöLlin Hafa Vakað

Las montañas han despertado,Fjöllin hafa vakað,
por mil años.í þúsund ár.
Si te adentras en la montaña,Ef þú rýnir inn í bergið,
verás brillar lágrimas.sérðu glitra tár.
Tus palabras cristalinasOrð þín kristal tær
me atrajeron cada vez más cerca.drógu mig nær og nær.
Intenté invocar al amor,Ég reyndi að kalla á ástina,
que surgió del letargo ayer.sem úr dvalanum reis í gær.

Me contaste sobre un extraño país,Þú sagðir mér frá skrýtnu landi,
para nosotros solos.fyrir okkur ein.
Donde crecen rosas en la arena blanca,Þar yxu rósir á hvítum sandi,
y la esperanza de un mundo mejor.og von um betri heim.
Yo reí, tú miraste,Ég hló, þú horfðir á,
tus ojos oscuros de deseo.augu þín svört af þrá.
Me estiré hacia el cielo,Ég teygði mig í himininn,
hacia la luna... intentando alcanzarla.í tunglið...reyndi að ná.

Quien es considerado tonto,Sá er talinn heimskur,
es aquel que abre su alma.sem opnar sína sál.
Si no puede mentir,Ef hann kann ekki að ljúga,
¿qué será de él entonces?hvað verður um hann þá.
Bajo sus talones será pisoteado,Undir hælinn verður troðinn,
como las hojas pequeñas.líkt og laufblöðin smá.
Tememos su corazónVið hræðumst hjarta hans
y sus ojos azules.og augun blá.