Tor I Helheim

Tor in Helheim

Tor I Helheim

Een troon hoog moet staan, alles onder de stenen boogEn stol højt monne stande alt under hvælvet sten
Het was van schedel en gebroken doodskistenDen var af hovedpande og skøre dødningben
Daar zag men Hel dreigen, alles was zij wit aan de voetDer så man Hel at true, alt var hun hvid mod fod
Tegen de blauwe ijsvlakte van het ondergelopen bloedMod issen blå at skue af underløbet blod

Een doodskist, het witte, goed gebleekt in het maanlichtEt dødningben det hvide vel bleget i måneskin
Zij strekte het uit naar de vrouw met een wraakzuchtig hartHun straktes ud til kvide med et hævngærrigt sind
Het rook er naar verrotting, zij sprong het als een pijnDet vare muldent lugte hun sprang det som en vånd
Als een koningsstaf gebruikte zij het in haar grimmige handSom kongespir hun brugte det i sin grumme hånd

Het was zo stil daarbinnen, een lijkgeur overalDet var så tyst derinde, en liglugt overalt
Er waaide geen wind, alleen een holle zucht weerklonkDer rørtes ingen vinde kun hule suk gengjaldt
Drie fakkels blauwachtig brandden bij elke doodskistTre fakler blåligt lue ved hver en dødning stod
Men zag enkel angst, met geen spoor van bloedMan idel rædsel skue med intet spor af blod

Daar zag men Tor glimlachen, hij draaide zich omDer så man Tor at smile, han vendte sig omkring
Hij moest snel naar de kring van de doden gaanHan monne hurtigt ile hen i de dødes ring
Hij riep luid daarbinnen deze strenge woordenHan råbte højt derinde da disse strenge ord
Zo gaat het elke vrouw die niet durft Tor te volgenSå gå det hver en kvinde som ej tør følge Tor

In ellendige dwazen die vrezen wonden en doodI usselige dåre som frygter sår og død
Nu zal Hel jullie eeuwig kwetsen met pijn en bittere noodNu Hel jer evigt såre med kval og bitter nød
Jullie lieten de helm niet welfen om de schedel dapper in strijdI lod ej hjelmen hvælve om issen kækt i strid
Jullie zijn gemaakt om te beven, zo beven tot in eeuwigheidI skabtes til at skælve så skælv til evig tid

Daarop de strenge reus trad vast voor Hela naar vorenDerpå den strenge kæmpe tren fast for Hela frem
Hij moest zijn stem dempen in haar donkere huisHan måtte stemmen dæmpe i hendes mørke hjem
Hij zei: grimmige vrouw, rechtvaardig straf je onsHan sagde gustne kvinde retfærdigt straffer du
Toch sta ik hier niet binnen in een vrijwillige gemoedDog står jeg ej herinde i en frivillig hu

Om Udgård's heer te gaan, daar stond mijn geest vastTil Udgårds drot at drage dertil stod fast mit sind
Daar kon hij zo veel dat ik hier binnen ben gewandeldDer kunne han så mage at her jeg vandret ind
Want wijs mij als je kunt welke weg ik moet gaanThi sig mig hvis du mægter hvad vej jeg vandre må
Om naar de sterke geslachten in Jotunheim te gaanFor til de stærke slægter i Jotunheim at gå

Daar schreeuwde Hel met haar lelijke stem naar Mjølners zwaaierDer skreg til Mjølners svinger Hel med sin stemme styg
Het klonk als het zwaard dat klingelt op een pantserrugDet klang som sværdet klinger udi en panserryg
Verlaat mijn zwarte boog, ga snel verder, dan ben je daarForlad min sort bue gå frem snart est du der
Het verblindt me om jouw gezondheid te zien, rozenroodDet blænder mig at skue din sundheds rosenskjær

Daar wuifde de dappere god Tor met een gedurfde blikDer vinkte brat behænde gud Tor med dristigt blik
Zeg Loke, ga weg, want Hel ging voorbij hemSig Loke bort mon vende da Hel forbi han gik
Hij sloot zijn ogen zo zwaar was het voor hem die keerFast han sit øje lukkede så tungt var ham den gang
Zij keek naar hem en zuchtte, in haar spiraal klonk het.Hun så på ham og sukkede i hendes spir det klang