Lente

Frühling

De leeuwerik klaagt zijn hoopgezang,Es klaget die Lerche ihr Hoffnungsgesang,
vergeten maakt de oude pijn.der alte Schmerzen vergessen macht.
Ik luister in tranen naar de lentegeluid,Ich lausche in Tränen dem Frühlingsklang,
de liefde na de diep-koude nacht.der Liebe nach tief-kühler Nacht.

De klaagzang van de kraaien bereikt mijn oor niet,Der Krähen Klage dringt nicht an mein Ohr,
ik rukte het uit mijn klagend geweten.ich riß es aus meinem klagend' Gewissen.
Ik vermoordde alle schaduwen voorgoed,Ich mordete alle Schatten hinfort,
die me ooit in afgronden trokken.die einst mich in Abgründe rissen

Ook heb ik het roestige mes,Auch hab ich das blut-rost'ge Messer
wel onder de kersenboom begravenwohl unterm Kirschenbaum vergraben
en heb de demon van wraakund habe den Dämon der Rache
in mijn dromen verslagen.in meinen Träumen erschlagen.

Opdat het in zijn wortels warm is,Auf daß es in seinen Wurzeln warm,
als een dood kind dat slaapt.gleich ei'm totem Kinde schlafe.
En niet een oude, treurige pijn wekt,Und nicht erwecke ein alt- gestr'gen Harm,
waarmee ik de jonge liefde straft.mit dem ich die jung' Liebe strafe.

De bloesems van de kersen vallen,Es fallen die Blüten der Kirschen,
als witte tranen op mij neer.wie weiße Tränen auf mich herab.
Als een teken dat ik nu benZum Zeichen als ob ich nun wäre
ontwaken uit de slaap in een vochtig-koud graf.erweckt aus dem Schlaf in feucht-kaltem Grab.