Het Eiland van de Roverkoning

Rövarkungens Ö

"De roverkoning zei tegen mij, bij het bed laat in de nacht"rövarkungen sa till mig, vid sängen sent en natt
je ligt daar alleen, zoek je eigen schatdu ligger ju där ensam, sök din egen skatt
maar ik ben zo klein, en de wereld is zo grootmen jag är ju så liten, och världen är så stor
toen zei de roverkoning, die is groter dan je denktdå sa rövarkungen, den är större än du tror

wat bedoel je daarmee, zei ik, onder mijn dikke dekenvad menar du med det sa jag, under min tunga filt
kan ik uit bed komen, en doen wat ik wilkan jag resa mig ur sängen, och göra vad jag vill
toen trok de roverkoning zijn lange scherpe zwaarddå drog rövarkungen sitt långa skarpa svärd
sta op, kleine mier, en laat zien wat je waard bentstig upp din lilla myra, och visa vad du är värd

en het zwaard glinsterde en flitste, van zilver en van goudoch svärdet sken och blixtrade, av silver och av guld
de roverkoning lachte, ik zal je omver slaanrövarkungen skrattade, dig skall jag slå omkull
je domme kleine slaaf, je snurkt op je beddu dumma lilla slav, du snusar på din bädd
je bent zo lief en blauwogig, en doodsbang en bangdu är så snäll och blåögd, och skräckslagen och rädd

nu ga ik je iets leren, wat je kunt gebruikennu ska jag lära dig nånting, som du har nytta av
volg me op een reis, op de zee van de roverkoningfölj med mig på en resa, på rövarkungens hav
daar stuur ik alle winden, en verpletter alle schependär styr jag alla vindar, och krossar alla skepp
die het wagen tegen de stroom in te varen, of wat trucjes proberensom vågar styra motsols, eller pröva på några knep

maar lieve roverkoning, zei ik en dacht aan mijn moedermen snälla rövarkung, sa jag och tänkte på min mor
ik kan niet reizen, zonder schoenen aan mijn voetenjag kan väl inte resa, utan några skor
toen hakte hij het bed kapot, in één enkele klapdå högg han sönder sängen, i ett enda väldigt slag
mijn reis is genadeloos, zonder milde trekkenmin resa den är skoningslös, utan mildra drag

uit de puinhopen van het bed, kroop ik beschaamd naar vorenfrån spillrorna av sängen, kröp jag skamset fram
hier werd geen genade gegeven, en geen veilige handhär gavs ju inte nån pardon, och ingen tryggad hand
de roverkoning brulde, en lachte en schreeuwderövarkungen vrålade, och skrattade och skrek
nu zeilen we op golven van kracht en van bedrognu seglar vi på vågor av styrka och av svek

en vreselijk waren de scènes, die ik daarna zagoch hemska var dom scener, som jag sen fick se
onze boot gleed door bloed en vuur, en door goed en kwaadvår båt gled genom blod och eld, och genom väl och ve
en mijn ogen waren weerloos, zo helder en zo blauwoch mina ögon var försvarslösa, så ljusa och så blå
de roverkoning lachte spottend, kijk en proef maarrövarkungen hånlog, se och smaka på

we waren aangekomen op een eiland, zo zwart en bedekt met roetvi hade kommit till en ö, så svart och klädd i sot
daar had nooit een boom, ooit wortel geschotendär hade aldrig något träd, nånsin slagit rot
ik zag een groep mensen, zo bleek en zo grijsjag såg en skara människor, så bleka och så grå
de roverkoning glimlachte en zei, hier komen mijn schapenrövarkungen log och sa, här kommer mina får

en iedereen had vlaggen, van duistere terriërsoch alla hade flaggor, av mörken terrierlen
ze juichten en zwaaiden, maar alleen de maan scheendom hurrade och viftade, men bara månen sken
ik was misschien een beetje bang, op de strand van de roverkoningjag var nog lite rädd, på rövarkungens strand
hij fluisterde uit zijn mondhoek, ik heb ze in mijn handhan viskade ur mungipan, jag har dom i min hand

en nu zag ik, het eiland van de roverkoningoch nu så fick jag se, rövarkungens ö
waar niemand kon leven, en iedereen wilde stervendär ingen kunde leva, och alla ville dö
en de vogels zeiden zo stil, hij begon te glimlachenoch fåglarna sa jag så tyst, han började att le
waar de roverkoning leeft, kan niemand meer vliegendär rövarkungen lever kan, ingen flyga mer

daar had men een soort fabriek, die iedereen ten goede wildedär hade man en slags fabrik, som ville allas väl
men maakte geld, uit de zielen van mensenman tillverkade penningar, ur människornas själ
het werd uit het lichaam getrokken, met de hulp van gehuurde beulenden slet man ut ur kroppen, med hyrda bödlas hjälp
de roverkoning gaapte, dood of verkooprövarkungen gäspade, dö eller sälj

en daar zaten alle ouderen, op een eenzaam klein eilandoch där satt alla gamla, på ett ensligt litet skär
of werden in de zee gezet, op hun allerlaatste reiseller sattes ut i havet, på sin allra sista färd
en daar zag je veel jongeren, op het strand van wanhoopoch där såg man många unga, på hopplöshetens strand
ze verzamelden schelpen, die uit hun hand vielendom samlade på snäckor, som föll ur deras hand

en over het hele eiland, flitste zijn zwaardoch över hela ön, blixtrade hans svärd
de angst was gedeeld, en er was geen andere wereldskräcken den var delad, och ingen mera värld
ik zei tegen de roverkoning, hier is het zo donker en koudjag sa till rövarkungen, här är så mörkt och kallt
hij stampte op de grond, mijn vuur is meer dan alleshan stampade i marken, min eld är mer än allt

hij zei ik verzamel goud, en daar is niets mis meehan sa jag samlar guld, och inget ont i det
mijn wil is mijn zwaard, en dat kan iedereen zienmin vilja är mitt svärd, och det kan alla se
ik geef werk aan iedereen, en als ik zou stervenjag ger arbete åt alla, och om jag skulle dö
dan begint de zee te golven, en het eiland gaat op in rookdå börjar havet svalla, och ön går upp i rök

hij danste, en lachte, en speelde met zijn zwaardhan dansade, och skrattade, och lekte med sitt svärd
nu hak ik je doormidden, je domme lieve wereldnu hugger jag dig mitt itu, du dumma snälla värld
wat gaan jullie doen zonder mij, en de kracht in mijn armvad ska ni göra utan mig, och styrkan i min arm
zonder mij, zouden jullie, een pot vol zand zijnutan mig, så vore ni, en potta full av sand

dus sloop ik weg van het strand, en het zilveren licht van de maanså smög jag bort från stranden, och månens silversken
ik sloop weg van de roverkoning, en de wind gierde en gierdejag smög från rövarkungen, och vinden tjöt och ven
ik vond een boot, en zette koers vanaf het landjag hittade en båt, och lade ut från land
langzaam drijf ik weg, van de strand van de roverkoningsakta flöt jag ut, från rövarkungens strand

ik voel me zo bevroren, zo klein en zo bangjag känner mig så frusen, så liten och så rädd
ik verlangde naar het licht, en de warmte in mijn bedjag längtade efter ljuset, och värmen i min bädd
en de zwarte oppervlakte van de zee, onder het maanlichtoch havets svarta yta, under månens sken
was er geen andere mens, zo ver als ik kon zienfanns ingen annan människa, så långt jag kunde se

ik was de laatste mens, op deze lege zeejag var den sista människan, på detta tomma hav
en de roverwind gierde, onder de graven van vele zeeliedenoch rövarvinden ven, under många sjömäns grav
maar toen ik het meest alleen was, en alles dood en grijs wasmen när jag var som ensammast, och allt var dött och grått
hoorde ik het plonsen van een riem, zag ik de schim van een andere boot"hördes plasket av en åra, såg jag skymten av en annan båt