Sternblumennacht

Sterrenbloemnacht

Sternblumennacht

Het was middernacht in het feeënwoud,Es war Mitternacht im Feenwald,
het licht van de maan... bleek en koud.das Licht des mondes… bleich und kalt.
Ruisend... de wind... in oeroude bomen,Rauschend… der Wind… in uralten Bäumen,
en nevellicht, vol van verloren dromen.und Nebellicht, voll von verlorenen Träumen.
Daar zag ik ze bloeien aan de rand van de weg:Da sah ich sie blühen am Wegesrand:
Sterrenbloemen... -helder, als een stralend zeg.Sternblumen… -hell, wie ein leuchtendes Band.
Toen greep de angst me met een ijskoude hand,Da packte mich Grauen mit eiskalter Hand,
want elk kind in het land wist het al lang:wusste doch längst jedes Kind im Land:

Als in het feeënwoud 's nachts de sterrenbloemen bloeien,Wenn im Feenwald nachts die Sternblumen blüh'n,
draai je je om en probeer te ontvluchten,wende Dich ab und versuch zu flieh'n,
want de feeën daar, ze hebben geen hart...denn die Feen dort, sie haben kein Herz…
hun spelletjes brengen alleen maar verdriet en smart.ihre Spiele bereiten nur Trauer und schmerz.

Al snel dreef angst en ontzetting me weg,Schon trieb Angst und Entsetzen mich fort,
buiten het woud, naar een veilige plek.hinaus aus dem Wald, an sicheren Ort.
Daar keek ik in de verte een licht...Da blickte ich in der Ferne ein Licht…
onwerkelijk koud, maar het schrok me niet af.unwirklich kalt, doch es schreckte mich nicht.
Ik liep ernaartoe en merkte niet meer op,Ich ging darauf zu und nahm nicht mehr wahr,
dat het woud vol feeënlachen was...dass der Wald voll von Feengelächter war…
een vreemde drang sloop in mijn geest,ein seltsames Sehnen schlich in meinen Sinn,
liet de angst me vergeten en trok me daarheen.liess die Angst mich vergessen und zog mich dorthin.

De lucht om me heen was ijzig koud,Die Luft um mich her war klirrend kalt,
the licht leidde me diep het woud in, zo stout.das Licht, es führte mich tief in den Wald.
Mijn pad had ik al lang uit het oog verloren,Meinen Weg hatte ich längst aus den Augen verlor'n,
een vreemde pijn werd in mij geboren...ein seltsamer Schmerz ward in mir gebor'n…
bijna alsof ik het spel van het lot kon raden,fast als könnt' ich erahnen des Schicksals Spiel,
dat de mensen daar leidt... helemaal naar hun eigen doelen.das die Menschen da lenkt… ganz nach eigenem Ziel.
Toen opende zich plots voor mij het woud:Da öffnete sich plötzlich vor mir der Wald:
een open plek in het maanlicht kreeg voor mij vorm.eine Lichtung im Mondlicht gewann vor mir Gestalt.

Ik stapte de open plek op en kon het zien:Ich trat auf die Lichtung und konnte sie sehen:
een figuur van steen daar in het maanlicht staan.eine Figur aus Stein dort im Mondlicht stehen.
Een brander doorboorde mijn ziel met pijn,Ein Brennen durchfuhr meine Seele mit Schmerz,
dezelfde gelaatsuitdrukking raakte mijn hart,das Gesicht des Wesens berührte mein Herz,
want al mijn verlangen, mijn zoeken en zijn,denn all mein Sehnen, mein Suchen und sein,
vol van wanhoop greep ik de ijskoude hand,Voll Verzweiflung ergriff ich die eiskalte Hand,
waar toch geen sprankje leven in zat...in der sich doch kein Funke Leben befand…

Plotseling liet een geluid de steen beven,Plötzlich liess ein Geräusch den Stein erbeben,
en de starre ogen kwamen tot leven.und die starren Augen erwachten zum Leben.
Ja, ze keken naar me, maar hoe kon dat zijn...Ja, sie blickten mich an, doch wie konnte das sein…
de hand die ik vasthield, was niet meer van steen!die Hand, die ich hiel, war nicht mehr aus Stein!
Waar eerder een levenloos wezen niet bewoog,Wo sich vorher ein lebloses Wesen nicht rührte,
was nu een mens, wiens warmte ik voelde!war nunmehr ein Mensch, dessen Wärme ich spürte!
En in zijn blik lag dezelfde herkenning,Und in seinem Blick lag dasselbe Erkennen,
die vurig mijn binnenste leek te verbrandden.das flammend mein Innerstes schien zu verbrennen.

Voor een moment leek de wereld te verdwijnen,Für einen Moment schien die Welt zu verschwinden,
we voelden onze zielen met elkaar verbinden:wir spürten sich unsere Seelen verbinden:
de één van de ander zijn verlangen gestild,der Einen des Anderen Sehnen gestillt,
en zonder een woord van hetzelfde vervuld.und ohne ein Wort von gleichem erfüllt.
Maar het licht dat ons gegeven was, was maar kort,Doch nur kurz war das Licht, das uns gewährt,
toen zijn blik zich van dreigend ongeluk bezwaard:als sein Blich sich von drohenden Unglück beschwert:
"Vergeef me, geliefde, maar het kan niet zijn,"Verzeih' mir, Geliebte, doch kann es nicht sein,
want mijn lot wil dat ik alleen blijf!"denn mein Schicksal will, dass ich bleibe allein!"

"Lang geleden kwam ik hier 's nachts,"Vor langer Zeit kam ich her bei Nacht,
zag de sterrenbloemen bloeien, maar ik lachte,sah die Sternblumen blüh'n, doch ich habe gelacht,
over wat men in het land daarover verteltüber dass, was im Land man darüber erzählt
en mijn donkere lot zo zelf,und mein dunkles Schicksal so selber,
want de feeën veranderden me in steen,Denn die Feen verwandelten mich in Stein,
en geen zwaard of magie kan me bevrijden...und nicht Schwert noch Zauber kann mich befrei'n…
maar is me gegeven... in duizend jaar...doch ist mir gewährt... in tausend Jahr'n…
eén enkele nacht als mens te ervaren..."eine einzige Nacht als Mensch zu erfahr'n…"

"...en als dan het eerste licht van de zon"…und wenn dann der Sonne erstes Licht
zich in de dauw van de vroege ochtend breekt,sich im Tau des Frühen Morgens bricht,
zullen ik verstijven, levenloos en koud,werd' ich erstarren, leblos und kalt,
als een steenfiguur, hier in het feeënwoud..."als Steinfigur, hier im Feenwald…"
In dat moment voelde ik, mijn hart brak...In dem Moment, fühlte ich, brach mein Herz...
verbonden door liefde, verscheurd door pijn.verbunden durch Liebe, zerrissen durch Schmerz.
En de weinige uren die ons nog bleven,Und die wenigen Stunden, die uns noch blieben,
bleedend lag ik in zijn armen te leven...blieb weinend in seinen Armen ich liegen…

De dag was al helder, toen ik bij bewustzijn kwamDer Tag war schon hell, als ich zu mir kam
en nog steeds lag ik in zijn arm.und noch immer lag ich in seinem Arm.
Maar hij was nu weer levenloos en koud...Doch war er nun wieder leblos und kalt…
en ik maakte me op mijn weg uit het woud.und ich machte mich auf meinen Weg aus dem Wald.
Met de blik neergeslagen, keek ik niet eens terug,Den Blick gesenkt, sah nicht einmal zurück,
want diep van binnen voelde ik, er miste een stuk.denn tief in mir, spürte ich, fehlte ein Stück.
Mijn hart, zo koud als de levenloze steen,Mein Herz, so kalt wie der leblose Stein,
leidt mijn weg me weg... vanaf nu alleen.führt mein Weg mich fort… von nun an allein.