Tussen de graven

Sírok között

De pijn die me vasthoudt... slokt me langzaam op...A fájdalom, mely fogva tart... lassan felemészt...
En de sterren kijken met hun verduisterde ogen naar mijn bestaan, verborgen achter de wolken.S a csillagok megfeketedett szemeikkel nézik létem megbújva a felhõk mögött.
Bij het zien van de graven vullen mijn ogen zich met lijden en laten tranen vallen...A sírokat látva szenvedéssel megtelt szemeim könnyeket hullatnak...
De tranen van verlangen. Een thuis voor treurige zielen... diep van binnen verborgen.A vágy könnyeit. Bánattal telt lelkek otthona... elrejtve mélyen bennem.
Onbeschrijflijk mooi is het landschap... dat zich niets meer herinnert, maar wel voelt.Leírhatatlanul szép a táj... mely már nem emlékszik, de érez.
De oude takken van de bomen beschermen tegen de valse illusies van het licht...A fák vén karjai óvják a fény hamis illúzióitól...
En wiegen hun grijze kinderen voor altijd...S ringatják szürke gyermekeiket idõtlen idõkig...
In afwachting van de prachtige gave van de leegte.Várva az üresség gyönyörû ajándékára.
De mist brengt ook zijn eerbetoon in de door de winden doordrongen wereld...A köd is tiszteletét teszi a szelek által átjárt világban…
De zijdezachte koude aanraking omarmt mijn huilende ziel, als de trillende lippen van een moederSelymes hideg érintése átfonja síró lelkem, mint egy anya remegõ ajkai
Die warme woorden fluistert naar de stervende kern.Melyek búcsúzóul meleg szavakat ejtenek haldokló magjához.
Vol hoop buig ik me tegen de voet van een boom... in de hoop dat zijn takken mij ook ooit zullen aanrakenBizakodva görnyedek egy fa tövében… hogy karjai egyszer engem is megérintenek
En me wiegen als zijn grijze kind... en beschermen.S szürke gyermekekén ringatnak… s óvnak.
Tot de leegte zijn prachtige gave geeft.Míg az üresség át nem adja gyönyörû ajándékát.