Lífit Es Dauðafærð

Het Leven is een Doodse Reis

Lífit Es Dauðafærð

Een vriendelijkheid is schimmig vanavond, de tijd in de schemering is verstardǢvinlíka es skȳmanda kveld, tīmi ī røkkƦi stirðnaðr
hoewel ik de koude mist over de dagen voel, begraven in stof bij een vriendþó ī kalda mistri ōþāttraƦ daganaƦ, grafinn ī dusti at ǣvinlíku iak em
maar de sterren van de wakkere maanen stiarnuƦ hins vakanda māna
werpen hun stralen terug in de dode ogen van mijkasta ōsǣld aftr ī dauðum augum mīnum

Ik was in schaduwen geboren, een schim van de nachtIak vas ī skuggum fǿddr, æina kverra nǫtt
Ik was dood, de deur in de boom van het leven en zijn glansIak vas dauðr hurinn ī asku lífs auk glæði þess
Ik was een wilg, tot de pijn, ik was veroordeeldIak vas ōvilnu skrøyttr, til kvals iak vas dømðr
Ik was in de grafsteen geboren, om nooit meer op te staanIak vas ī grafu mīnni fǿddr, at aldrigi rísa aftr

Misleidende verschijningen achter de graven en de gedachten van de geestVillandi siūniƦ handan grafaƦ auk hugaƦ mǽttaƦ
creëerden afschuw, glans en wijsheidskapnaðiƦ andstyggƦaƦ glæði auk ōvits
stormen tegen een glimlach, rimpelend als een golfhregðas ī mót brosandi, rutnandi hrǽva
terwijl ik weer naar beneden ga, zinkend en terug naar de dodenes iak aftr niðrī sorta sink auk aftr til hinna dánu

Ik ben dood, een leugen, hoewel ik nog brand en eetIak em dauðr løygƦ, sum þó ænn brinn auk matas
Ik ben brandend in het blauw, een koude ademIak em logandi ī bláu, tȳnd kǫld ǫnd
Ik ben vergeten, verloren in de duisternis, de lichtstraal van jouw traanIak em sá, gløymt vas ī myrkƦi, liúsalæið þīnni tiarri
Ik ben in een vriendelijke slaap, maar kan niet meer dromen van jouw wereldIak em ī ǣvinlíkum svefni staddr, ænn þá get æigi um drauma hæim þīnn færðaz

Maar op een dagEn dag nákkvarn
wanneer de zon in jouw wereld schijntþā es sunna ī hæimi þīnum sæz
en de maan rijst over de verwoeste landen van mijn hunkeringauk māni ríss yfir øyðilǫnd mīn haukt
zal ik eindelijk voor die dood gaanskal iak ænda fǫr þási dauða
de reis die jij leven noemtfærðina þú líf kallaƦ

Ik blijf buiten dat jij thuis bentIak dvælium útan þess þú hæim næfniƦ
Ik blijf buiten jouw tijd en ruimteIak dvælium útan tīma þīns auk rūms
Ik blijf in de waarheid zoals jij verder gaatIak dvælium ī røynd sum þīnum es fiarri
Ik blijf eindelijk los en vrij in de tijdIak dvælium ænda laust auk kændaƦ laust ī tōmlæiki

Maar wanneer naar de gravenEn hvenǽr ā grafaƦ

is koude regen van de hemel, zwarte wolkenískalt kulda regn frā hifnum svǫrtum fællr
wanneer de winden de koude verborgen gezichten van mij omarmenhvenǽr vindaƦ hiniƦ kaldu fǫlu andliti mīnu svæipa
en de wateren van de diepte voedenok kverrasta vatni mægingráða væita
Dat zoals de eeuwen niet langer branden en de bomen niet langer groeienÞā sum æildaƦ æigi længƦ brinna auk tré né længƦ vaxa
ik zal mijn weg leiden naar die wereld, die zoekt en zinkt in mijn diepteskat iak læið mīna úƦ hæimi þæimsi sǿkia auk niðr ī mīnu sænkvas

Ik troost alles wat menselijk isIak trøysti ā allt sum þøygi es manlíkt
Ik troost alles wat niet leeftIak trøysti allu sum æigi lifiƦ
Ik geloof in de schaduw en de duisternisIak trói ā hǫð auk lyndi svárt
Ik geloof in de wanhoop, de duisternis en de doodIak trói ā vǭnzku, myrkƦ auk dauð

Het leven is een dodelijke reisLífit es dauða færð