Die Mauern meiner Zeit

De Muren van mijn Tijd

Die Mauern meiner Zeit

Herinneringen vervagen en de glorie van de dag verdwijnt,Erinnerungen verblassen und des Tages Ruhm vergeht,
de sporen die we vandaag trekken, zijn morgen al verwaaid.die Spuren, die wir heute zieh'n, sind morgen schon verweht.
Maar in ons is de verlangen, dat iets van ons blijft,Doch in uns ist die Sehnsucht, dass etwas von uns bleibt,
een voetafdruk aan de oever, voordat de stroom ons verder drijft.ein Fußabdruck am Ufer, eh' der Strom uns weitertreibt.
Alleen een graffiti, die zich van de grijze muur onderscheidt,Nur ein Graffiti, das sich von der grauen Wand abhebt,
zoals een schreeuw, die wil zeggen: "Kijk, ik heb geleefd!"so wie ein Schrei, der sagen will: "Schaut her, ich hab gelebt!"
Dus neem ik, wat aan moed ik heb, en in de duisternisSo nehm ich, was an Mut mir bleibt, und in der Dunkelheit
spuit ik het woord "Hoop" op de muren van mijn tijd.sprühe ich das Wort "Hoffnung" auf die Mauern meiner Zeit.

De harten zijn gesloten, de blikken leeg en koud.Die Herzen sind verschlossen, die Blicke leer und kalt.
Broederschap capituleert voor tweedracht en geweld.Brüderlichkeit kapituliert vor Zwietracht und Gewalt.
En er is zoveel nood en zorg gelijk voor onze deur,Und da ist so viel Not und Sorge gleich vor uns'rer Tür,
en als we een kind zien lachen, dan huilt er tien keer meer.und wenn wir ein Kind lächeln seh'n, so weinen zehn dafür.
De hemel heeft zich afgewend, de hoop is opgedroogd.Der Himmel hat sich abgewandt, die Zuversicht versiegt.
Soms is het, alsof alle last op mijn schouders ligt.Manchmal ist's, als ob alle Last auf meinen Schultern liegt.
Maar diep uit mijn machteloosheid en uit mijn verdrietDoch tief aus meiner Ohnmacht und aus meiner Traurigkeit
spuit ik het woord "Hoop" op de muren van mijn tijd.sprühe ich das Wort "Hoffnung" auf die Mauern meiner Zeit.

Om ons heerst de waanzin en om ons stijgt de vloed.Um uns regiert der Wahnsinn und um uns steigt die Flut.
De wereld raakt uit zijn voegen en ik spreek nog van moed.Die Welt geht aus den Fugen und ich rede noch von Mut.
We dwalen in de duisternis en toch is daar een licht,Wir irren in der Finsternis und doch ist da ein Licht,
een weerkaatsing van menselijkheid, ik zie hem niet voorbij.ein Widerschein von Menschlichkeit, ich überseh' ihn nicht.
En als op mijn steen zich brutaal het onkruid wiegt in de wind,Und wenn auf meinem Stein sich frech das Unkraut wiegt im Wind,
de woorden "Eeuwig onvergetelijk" zijn overwoekerd,die Worte "Ewig unvergessen" überwuchert sind,
blijft tussen de leuzen van haat en bitterheidbleibt zwischen den Parolen von Haß und Bitterkeit
misschien ook het woord "Hoop" op de muren van die tijd.vielleicht auch das Wort "Hoffnung" auf den Mauern jener Zeit.