Balada das Mãos Ausentes

Ballade van de Afwezigheid van Handen

Balada das Mãos Ausentes

Dit gedicht, ik wou dat het een schreeuw wasEste poema, quisera que fosse grito
Voorbij de oneindigheid, verder dan de tijdPara lá do infinito, além do tempo
Dat de wind het zou meenemen in zijn geruisQue o próprio vento o levasse em seu rumor
Als een boodschap van liefde, dit gedichtComo mensagem de amor, este poema
Dat mijn stem de stem van de aarde zou zijnQue minha voz fosse a voz da própria terra
Weerklonken van berg naar berg, schreeuwen van vredeEcoando de serra em serra gritos de paz
Heilige gebaren van brood zijn, gebaren van liefdeGestos de pão sagrados são, gestos de amor
Voor ieder bloeit er een bloem in elke handPor cada um nasce uma flor em cada mão

Halfgoden veroveren de MaanSemi-deuses conquistam a Lua
Andere planeten, heel het universumOutros planetas, todo o universo
En op aarde, jij naakt kindE na terra, tu criança nua
Wat treurig ben je zonder brood en zonder wiegQue triste vegestas sem pão e sem berço
En de handen die ploegen ruildenE ás mãos que trocaram arados
Voor heilige gebaren van netten en riemenE gestos sagrados de redes e remos
Voor gebaren van de dood, godslasterlijkPor gestos de morte, blasfemo
Zal ik schreeuwen in mijn lot, de held is verkeerdGritarei no meu fado, o herói está errado

Ik wou de kracht zijn van de woelige zeeQuisera ser a força do mar revolto
In deze schreeuw die ik nu luid laat horenNeste grito que ora solto em alta voz
En dat dit lied de stem van jullie allen zou zijnE que esse canto fosse a voz de todos vós
De tranen van jullie tranen, ik wou zijnO pranto do vosso pranto, qusira ser
Om te zeggen, sublieme handen, afwezig handenPara dizer, mão sublimes, mãos ausentes
In de afstand van de zaden, keer terug naar de aardeNa distância das sementes, voltem á terra
Zij wil jullie weer in haar heilige schootEla vos quer de novo no seio sagrado
Want er zijn klachten van weiden in de stem van de aardePois há lamentos de prado na voz da terra