Sonet XLIV

Soneto XLIV

Sonet XLIV

Si dos de mis cuerpos inanimados vivieranGdyby dwa mego ciała ospałe żywioły
Serían tela de mi pensamiento - ¿qué espacio entonces?Były polotną myślą - cóż wtedy przestrzenie?
Volando, como águilas en el cielo,Lotem, jakim niosą się w przestworzach sokoły,
Volaría para romper nuestra separación.Szybowałbym, by przerwac nasze rozlączenie.
¿Qué pasaría si tuviera un pie hundido en el mar,Cóż, gdybym miał pod stopą głaz w morzu skąpany,
En el cabo más lejano de los viajeros del mundo?Na najdalszym przylądku samych krańców świata?
Mi pensamiento vuela sobre tierras y océanosMyśl wzlatuje nad lądy i nad oceany
Al sonido del lugar donde quiero estar,Na sam dźwięk nazwy miejsca, gdzie chce być,

Alado.Skrzydlata.

Mientras tanto, de los dos elementos de mi cuerpo, solo uno es malo:Tymczasem z dwóch żywiołów ciała jedną tylko złożę
La tierra, pesada como el mar.Rzecz: łze, jak ziemia cieżka i słoną jak morze.

Pero, ¡ay! lo que me preocupa es que en el plan de la creaciónLecz, ach! jedno mnie dręczy: że w stworzenia planie
No había rastros de mis suspiros a través de los continentes;Nie było moich susów poprzez kontynenty;
De barro y agua es mi morada carnal,Z gliny i wody moje cielesne mieszkanie,
Así que debo esperar hasta que el tiempo obstinado nos acerque,więc czekać muszę, aż nas zbliży czas zawzięty,

Y de los dos elementos de mi cuerpo, solo uno es malo:A z dwóch żywiołów ciała jedną tylko złożę
La tierra, pesada como el mar. (2x)Rzecz: łze, jak ziemia cieżka i słoną jak morze. (2x)