Tiān Yá Kè

Hemelse Reis

Tiān Yá Kè

de lucht is helder, de bouw van de stad is koudtiān cāng cāng shì liāo gōng chéng dù hán jiāng
het is donker, de maan werpt schaduwen op de bloemenyè máng máng bēi zhōng yuè yǐng xiào huāng táng
wie heeft me verteld dat ik de rivier moet oversteken, de wereld in?shéi xǔ wǒ cè mǎ jiāng hú chuǎng sì fāng
wie kan de dromen van de hemel vervullen, als ik mijn thuis niet meer zie?shéi zuì biàn tiān yá mèng xǐng bù jiàn gù xiāng

de herfstbries waait door mijn raam, het is koelxī líng xià qī qiū liáng yǔ wěn wǒ chuāng
iedereen heeft zijn eigen zorgen, maar ik zing over de gekte van de wereldrènrén zēng rènrén bàng wèi fáng chóu chàng shì qīng kuáng
de lentewind blaast over de groene rivier, de zuidelijke wateren zijn niet warm voor de harten van mensenchūn fēng chuī dé lǜ jiāng nán shuǐ àn chuī bù nuǎn rén xīn shuāng
is het niet zo dat we onze eigen glans verliezen?cù bù jífáng nà shì bù shì wǒ men de guāng

ontmoet de haat, de avond is laat, de sterren zijn niet meer vrij, de seizoenen bloeien niet meerxiāng jiàn hèn wǎn xìng wèi wǎn zài bù gū fù sì jì huā
de oude wegen naar de westen, de kleine bruggen stromen met water van de mensenjiāng gǔ dào xī fēng shòu mǎ huàn xiǎo qiáo liú shuǐ rén jiā
duizend mijlen en bergen, duizenden huizen, de lichten zijn als rook die verdwijntwàn lǐ hé shān wàn jiā dēng wǎng shì rú yān làng táo shā
de sneeuw valt op de vlakte, en de heer drinkt thee met een klapjiāng píng shēng shuāng xuě yǔ jūn zhǔ jiǔ pēng chá

het gras groeit, de rook stijgt op, de wolken drijven voorbijfāng cǎo zhǎng yān bō liú yúnyìng xié yáng
vraag de plek waar de vlinders zijn, de oude regen is niet meer koelwèn hé chù xiān xiāng hú dié wèi gǔ yù wèi liáng
jij bent eenzaam, maar niet alleen, duizenden zorgen zijn niet te vergelijken met wat ik je geefnǐ yī jiān dān bù jǐn wàn gǔ chóu bù rú fēn wǒ jǐ liǎng
ik ben met jou, de drieëntwintigste, van hier tot daar, geen pijn meerpéi jūn zuì sān wàn chǎng cóng cǐ bù yán lí shāng

ontmoet de haat, de avond is laat, de sterren zijn niet meer vrij, de seizoenen bloeien niet meerxiāng jiàn hèn wǎn xìng wèi wǎn zài bù gū fù sì jì huā
de oude wegen naar de westen, de kleine bruggen stromen met water van de mensenjiāng gǔ dào xī fēng shòu mǎ huàn xiǎo qiáo liú shuǐ rén jiā
duizend mijlen en bergen, duizenden huizen, de lichten zijn als rook die verdwijntwàn lǐ hé shān wàn jiā dēng wǎng shì rú yān làng táo shā
de sneeuw valt op de vlakte, en de heer drinkt thee met een klapjiāng píng shēng shuāng xuě yǔ jūn zhǔ jiǔ pēng chá

de takken vallen, de bladeren vallen, de lucht is niet meer helder, de oude wegen komen terugwú biān luò mù xiāo xiāo xià bù jǐn zhǎng jiāng gǔn gǔn lái
de wind snijdt door de straten, het maakt niet uit waar je bentfēng dāo shuāng jiàn jiē bù jù zhǐ yào
jij en ik zijn nog steeds hiernǐ wǒ hái zài
het is een hoge piek, de tijd is voorbij, zonder zorgen, zonder liefdedé jì gāo gē shī jì xiū wú jū wú shù yì wú ài
maar ik ben nog steeds hier, met jou, in de storm, zonder spijtdàn dé yī zhī jǐ wèi jǐn fēng chén wú nài
ver weg in de bergen, jij bent er, ik ben er ook.rèn shān gāo shuǐ yuǎn nǐ zài wǒ yě zài