Stem van de Accordeons

Voz de Acordeones

Ze zeggen dat de nacht nog donkerder wasCuentan que la noche era más noche
ze zeggen dat de avonden niet stiervendicen que las tardes no morian
ze vertellen dat in het verleden van mijn landcuentan que en el ayer de mi tierra
duizend passies, duizend dromenmil pasiones, mil quimeras
in coupletten bloeiden (Herhaal).en estrofa florecian(Bis).

Ze zeggen ook dat het leven mooi wasDicen también que la vida era hermosa
als een roos, als een anjercomo una rosa, como un clavel
de accordeons gaven hun notenlos acordeones brindaban sus notas
waardevol en zacht uit die tijd.valiosa y suave del tiempo aquel.

Maar een laffe handPero una mano cobarde
vervuilde enkele verzen met bloedmanchó unos versos con sangre
nam het leven van een dichterquitó la vida a un poeta
vandaag komen uit een accordeonhoy desde un acordeón salen
schreeuwen die onsterfelijk zijngritos que son inmortales
stemmen die Octavio herinnert.voces que Octavio recuerda.

Ik was niet aanwezig in de zwarte nacht van het grote verledenNo estuve en la noche negra del gran ayer
in het bananengebied was er een wedergeboorteen la zona bananera fue el renacer
mijn liederen van dit land zijn mijn tranen geweestmis canciones de esta tierra han sido mi llanto
ik sterf voor de boeren van verdriet en dorstyo muero por los guajiros de pena y sed
van het volk ben ik de trots, de avonddel pueblo soy la soberbia, el anochecer
van de dromerige meisjes ben ik hun charme.de las niñas soñadores yo soy su encanto.

Ze zeggen dat nooit een hoopCuentan que jamás una esperanza
in het midden van de weg is blijven stekense quedó en el medio del camino
ze zeggen dat liefde en verlangendicen que el amor y la añoranza
als de zon van ons rascomo el sol de nuestra raza
de enige bestemming waren (Herhaal).fueron único designio(Bis).

Ze zeggen ook dat in die tijdenDicen también que en los tiempos aquellos
alles mooi was, alles liefde wastodo era bello, todo era amor
vandaag vergaan de grote verlangenshoy ya naufragan los grandes anhelos
maar in het volk sterft een zanger.mas en el pueblo, muere un cantor.

De bries brengt ons liederenLa brisa nos trae canciones
die een zee van delirium zijnque son un mar de delirio
muziek, droom en herinneringmúsica, ensueño y recuerdo
vandaag roepen de accordeonshoy claman los acordeones
nostalgie van de Badillo-riviernostalgia del rio Badillo
een laatste afscheid aan een troubadour.su último adiós a un trovero.

Ik ben na mijn ondergang de enige stemYo soy después de mi ocaso la única voz
die als een gewonde nachtegaal weer begint te zingenque como un sinsonte herido vuelve a trinar
om in mijn dorp mijn illusies te zaaienpara sembrar en mi pueblo mis ilusiones
ik was de zanger van de heuvels, van de rivier en de zonyo fui el cantor de los cerros, del rio y el sol
ik liet een vrolijke noot achter in elke angstque dejé una nota alegre en cada ansiedad
en een melodie in de zielen van mijn liefdes.y una melodía enlas almas de mis amores.