Μπροστά στον καθρέφτη (brostá ston kathréfti)

Όταν η νύχτα ανάβει τα φώταÓtan i nýchta anávei ta fóta
σκιές στο σκοτάδι γυρνούν όπως πρώταskies sto skotádi gurnún ópos próta
αυτά που μαζί σου μοιράστηκα χρόνιαaftá pou mazí sou moirástika chrónia
αυτά που είναι τώρα σαν χυμένη κολόνιαaftá pou eínai tóra san chyméni kolonía
και όταν τα μάτια κοιτούν στο ταβάνιke ótan ta mátia koitún sto taváni
μια βότκα με τόνικ το ξέρω δεν φτάνειmia vótska me tónik to xéro den ftánei
να πνίξει τις μνήμες αυτές που σε φέρνουνna pníxei tis mnímis aftés pou se férnoun
αυτές που μαζί σου ακόμα με δένουνaftés pou mazí sou akóma me dénoun

Κι εγώ που πάντοτε ζητούσαKi egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μέναna zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσαme láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα χρόνια μες στο ψέμαke zúsa chrónia mes sto pséma

Γιατί όταν η νύχτα θα φύγει το ξέρωGiati ótan i nýchta tha fýgei to xéro
στο άδειο δωμάτιο ξανά θα υποφέρωsto ádeio domátio xaná tha ypoféro
θα γράφω, θα σκίζω τραγούδια για σέναtha grápfo, tha skízo tragoudia gia séna
θ’ αλλάζω κανάλια, θα ζω στα χαμέναth’ allázo kanália, tha zo sta chaména
θα κάνω γκριμάτσες μπροστά στον καθρέφτηtha káno grimátses brostá ston kathréfti
θα κάνω ευχές σ’ ένα αστέρι που πέφτειtha káno efchés s’ éna astéri pou péfti
αν ήσουν κάπου και μ’ έβλεπες ίσωςan ísoun ká pou ke m’ évlepes ísos
θα ένιωθες οίκτο, αγάπη και μίσοςtha éniothes oíkto, agápi ke míso

Κι εγώ που πάντοτε ζητούσαKi egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μέναna zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσαme láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα πάντα μες στο ψέμαke zúsa pánta mes sto pséma

Γιατί όταν η νύχτα με κόβει στα δυοGiati ótan i nýchta me kóvei sta dyo
θυμάμαι που μου πες ένα άδειο αντίοthymámai pou mou pes éna ádeio antío
κι αντί να φωνάξω, να τέξω, να κλάψωki antí na fonáxo, na téxo, na klápsō
να πέσω στα πόδια σου και να σε τρομάξωna péso sta pódia sou ke na se tromáxo
εγώ όλα τα ζούσα σαν να 'ταν ταινίαegó óla ta zúsa san na 'tan tainía
εγώ σε κοιτούσα σκυφτή στη γωνίαegó se koitúsa skiftí sti gonia
και τώρα που η νύχτα ανάβει τα φώταke tóra pou i nýchta anávei ta fóta
σκιές στο σκοτάδι γυρνούν όπως πρώταskies sto skotádi gurnún ópos próta
αυτά που μου είπες κι αυτά που δεν είπαaftá pou mou eípes ki aftá pou den eípa
και τώρα η νύχτα μια πελώρια τρύπαke tóra i nýchta mia pelória trýpa

Κι εγώ που πάντοτε ζητούσαKi egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μέναna zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσαme láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα πάντα μες στο ψέμαke zúsa pánta mes sto pséma

Κι εγώ που πάντοτε ζητούσαKi egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μέναna zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσαme láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα πάντα μες στο ψέμαke zúsa pánta mes sto pséma

ΨέμαPséma
ψέμαpséma
ψέμαpséma