Maria Soliña

Maria Soliña

Maria Soliña

Auf den Wegen von CangasPolos camiños de Cangas
Die Stimme des Windes wehte:A voz do vento xemía:
Ach, wie einsam bist du geblieben,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

An den Stränden von Cangas,Nos areales de Cangas,
Erhoben sich Mauern in der Nacht:Muros de noite se erguían:
Ach, wie einsam bist du geblieben,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Die Wellen des Meeres von CangasAs ondas do mar de Cangas
Schlugen scharfe Echos:Acedos ecos traguían:
Ach, wie einsam bist du geblieben,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Die Möwen über CangasAs gaivotas sobre Cangas
Webten Träume voller Angst:Soños de medo tecían:
Ach, wie einsam bist du geblieben,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Unter den Dächern von CangasBaixo os tellados de Cangas
Schleicht ein Schrecken aus kaltem Wasser:Anda un terror de auga fría:
Ach, wie einsam bist du geblieben,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.