Maria Soliña

Maria Soliña

Maria Soliña

Sur les chemins de CangasPolos camiños de Cangas
La voix du vent gémissait :A voz do vento xemía:
Ah, que tu es seule,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Sur les plages de Cangas,Nos areales de Cangas,
Des murs se dressaient dans la nuit :Muros de noite se erguían:
Ah, que tu es seule,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Les vagues de la mer de CangasAs ondas do mar de Cangas
Absorbaient des échos aigus :Acedos ecos traguían:
Ah, que tu es seule,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Les mouettes au-dessus de CangasAs gaivotas sobre Cangas
Tissaient des rêves de peur :Soños de medo tecían:
Ah, que tu es seule,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Sous les toits de CangasBaixo os tellados de Cangas
Errent des terreurs d'eau froide :Anda un terror de auga fría:
Ah, que tu es seule,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.