Esto No Es Una Elegía

Dit Is Geen Elegie

Esto No Es Una Elegía

Jij doet me denken aan de weide van dromersTú me recuerdas el prado de los soñadores
De muur die ons scheidt van de zee, als het nacht isEl muro que nos separa del mar, si es de noche
Jij doet me denken, zittendTú me recuerdas, sentada
Bepaalde gevoelensCiertos sentimientos
Die je nooit weet wat ze op de vleugels meebrengenQue nunca se sabe que traen en las alas
Of ze levend of dood zijnSi vivos o muertos

Ik haal mijn gezicht weg en vouw hetMe quito el rostro y lo doblo
Over mijn broekEncima del pantalón
Als ik je naam niet mag zeggenSi no he de decir tu nombre
Als het verborgen is voor anderenSi ajeno se esconde
Wil ik geen uitdrukkingNo quiero expresión
Mijn ogenSuelen mis ojos
Hebben vaak als het wareTener como impresos
Hun vrolijke dromen gedruktSus sueños risueños

Jij doet me denken aan de straten van Oud-HavannaTú me recuerdas las calles de La Habana Vieja
De kathedraal ondergedompeld in zijn tegelbadLa Catedral sumergida en su baño de tejas
Jij doet me denken aan de dingen, ik weet niet, de ramenTú me recuerdas las cosas, no sé, las ventanas
Waar de nachtelijke zangers zongenDonde los cantores nocturnos cantaban
Liefde voor HavannaAmor a La Habana

Dit is geen elegieEsto no es una elegía
En het is geen roman, geen versNi es un romance, ni un verso
Eerder een dankbetuigingMás bien una acción de gracias
Voor het geven aan mijn verlangensPor darle a mis ansias
Reden voor een kusRazón para un beso
Een bescheiden kroonUna modesta corona
Gevonden in de dageraadEncontrada en la aurora

Jij doet me denken aan de wereld van een tienerTú me recuerdas el mundo de un adolescente
Een bang jongetje dat naar de mensen kijktUn seminiño asustado mirando a la gente
Een ondervraagde engelUn ángel interrogado
Een liggend droomUn sueño acostado
De vloek, de godslastering van een continentLa maldición, la blasfemia de un continente
En een beetje doodY un poco de muerte