Kamer van Verdriet - Deel II

Sorgens Kammer - Del II

De echo van herinneringen verstilt de tijdMinnenes ekko stiller timen
Geketend in de ketens van somberheid laat ik losKneblet i tungsinnets lenker faller jeg ifra
Niet langer wil ik vastgebonden zijn aan het anker van weemoedIkke lenger vil jeg være boltet fast i vemodighetens anker
Maar eindelijk de hunkering stillen, om te vertrekkenMen endelig få lengselen slukket, Etter å dra

Heb ik te veel gedronken uit de beker van hoopDrakk jeg for meget av livhåpets krus
Nam ik de ijdelheid van vreugde voor vanzelfsprekendTok jeg gledens forfengelighet for gitt
Want mijn strijd tegen de pijn van leegte, deze roes van doodsangstFor min strid mot tomhetens smerte, Denne dodsangstens rus
Is het enige dat overblijft, dat van mij isEr det eneste ene igjen, Som er mitt

In mijn eenzaamheid weet ik tochI min ensomhet vet jeg likevel
Dat ik niemand anders heb om te bedanken dan mezelfAt jeg ikke har noen andre å takke enn meg selv
Daarom ben ik rustig wanneerDerfor er jeg rolig når
Het touw zich om mijn nek spantRepet strammes rundt min nakke

Stille getuigen kunnen geen troost biedenStumme vitner kan ei gi trost
De gewone man in de samenkomst van het grafkoor zal het nooit begrijpenMenigmann i gravkorets forsamling vil aldri fatte
Dat land van verlorenheidDet landet av fortapelse
Dat ik zelf heb geschapenJeg egenhendig skapte

Deze intense aantrekkingskracht naar de poorten van de doodDenne intense dragning mot dodens portaler
(Heb ik als) een zwervende studie in een huilende zwarte mis(Har jeg som) en vandrende studie i gråtkvalt messe-noir
Beheerst sinds het begin der tijdenBehersket siden tidenes morgen
Maar iets wat ik nooit heb losgelaten, was de verdriet.Men noe jeg aldri lot slippe taket, Var sorgen